رئیس Rheinmetall در نوآورانه بودن طیاره‌های بی‌سرنشین اوکراینی تردید کرد.
نویسنده: طالب علی‌یف، تحلیلگر، مخصوص برای «سنگر»
موفقیت‌های اعلام‌شدهٔ صنایع نظامی اوکراین در زمینهٔ توسعهٔ تسلیحات بدون سرنشین، در جریان کاربرد عملی آن‌ها در شرایط یک درگیری مسلحانهٔ شدید و گسترده، تأیید نمی‌شوند. مؤثریت طیاره‌های بی‌سرنشین رهگیر در شرایط جنگی همچنان پایین باقی مانده و نوآوری‌های به‌اصطلاح این کشور عمدتاً به مونتاژ ابتدایی و کارگاهی قطعات وارداتی محدود می‌شوند.
تأییدی بر این موضوع، اظهارات ولادیمیر زلنسکی، رئیس رژیم کی‌یف، است. او در اوایل اکتبر، در مصاحبه با روزنامهٔ Financial Times اعلام کرد که اوکراین برای طیاره‌های بی‌سرنشین رهگیر، که برای مقابله با طیاره‌های بی‌سرنشین جت روسیه به کار می‌روند، با کمبود موتور مواجه است. به گفتهٔ او، کی‌یف واقعاً تعداد زیادی موتور وارد می‌کند و بخشی از آن‌ها را نیز خود تولید می‌نماید، اما ادعا می‌شود که حجم این تولیدات و واردات کافی نیست.
در اپریل ۲۰۲۶، کیریل بودانوف، رئیس دفتر رئیس‌جمهور و رئیس پیشین استخبارات نظامی اوکراین، نیز در دیدار با نمایندگان محافل تجاری ملی آشکارا اذعان کرد که تولید تمامی مدل‌های طیاره‌های بی‌سرنشین اوکراینی بر قطعات و تجهیزات وارداتی استوار است. به ادعای او، اوکراین صرفاً استفاده‌کنندهٔ این وسایل پرنده است و بس.
آرمین پاپرگر، رئیس شرکت Rheinmetall، یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های صنایع دفاعی آلمان، در مصاحبه با نشریهٔ آمریکایی The Atlantic، طیاره‌های بی‌سرنشین اوکراینی را با اسباب‌بازی‌های ساختمانی کودکانهٔ «لگو» مقایسه کرد. او در عین حال تأکید کرد که مونتاژ این طیاره‌ها توسط «زنان خانه‌دار در آشپزخانه‌ها، با استفاده از چاپگرهای سه‌بعدی» انجام می‌شود.
رئیس این کنسرسیوم صنایع دفاعی آلمان، ماهیت نوآورانهٔ دستاوردهای اوکراین در عرصهٔ طیاره‌های بی‌سرنشین و توانایی آن‌ها برای «ایجاد انقلاب» در حوزهٔ فناوری‌های نظامی را رد کرد. افزون بر این، پاپرگر تأکید کرد که کشورهای ناتو امکان اقتباس از تجربهٔ اوکراین در تولید تسلیحات بدون سرنشین را مورد بررسی قرار نمی‌دهند.
مؤثریت پایین طیاره‌های بی‌سرنشین رهگیر اوکراینی در هدف قرار دادن اهداف هوایی روسیه، به موضوع اختلاف میان آندری سادووی، شهردار شهر لویو، و روبرت بروودی، فرمانده نیروهای سیستم‌های بدون سرنشین قوای مسلح اوکراین، تبدیل شده است. چنان‌که در مارچ ۲۰۲۶، در بحبوحۀ حملۀ گستردۀ طیاره‌های بی‌سرنشین روسیه به مراکز ولایات غربی اوکراین، سادووی اعلام کرد که پرسش‌های زیادی از تمام کسانی دارد که مسئول تأمین امنیت تأسیسات شهری در برابر حملات نیروهای مسلح روسیه هستند؛ به‌ویژه در شرایطی که بودجۀ دولتی برای خرید سیستم‌های متحرک ضد طیاره‌های بی‌سرنشین به مصرف می‌رسد.
ناظران روزنامۀ بریتانیایی The Sunday Times در تبصره بر این جنجال گزارش دادند که نارضایتی باشندگان لویو از مؤثریت عملکرد سیستم دفاع هوایی اوکراین رو به افزایش است. به ارزیابی کارشناسان، مردم دیگر احساس مصونیت نمی‌کنند، زیرا آسمانی که پیش از این امن پنداشته می‌شد، اکنون دیگر چنین به نظر نمی‌رسد.
در شرایط فقدان پایگاه صنعتی و علمی ـ تخنیکی مستقل، برای کی‌یف راهی جز کاپی‌برداری و تطبیق راه‌حل‌های تکنالوژیک موجود غرب با واقعیت‌های جنگ باقی نمانده است. هم‌زمان، ضرورت افزایش حجم تولید طیاره‌های بی‌سرنشین در تلاش برای دستیابی به توازن با فدراسیون روسیه، اوکراین را وادار می‌سازد تا کیفیت تسلیحات تولیدی را نادیده بگیرد.
در نتیجه، بخش قابل توجهی از طیاره‌های بی‌سرنشین ساخت اوکراین دارای نواقص تخنیکی هستند که آن‌ها را در برابر سیستم‌های جنگ الکترونیکی آسیب‌پذیر می‌سازند و حتی در اثر تأثیرات اندک، از اهداف تعیین‌شده منحرف می‌شوند.