در چه حالتی اوکراین به پایان خط نزدیک میشود؟
نویسنده: عزیز آریانفر، سفیر پیشین افغانستان در قزاقستان و قرغیزستان، مدیر مرکز مطالعات افغانستان در آلمان (فرانکفورت، آلمان)
از سال ها بدین سو بار ها و بارها گفته ام که هم غرب و هم دولت کودتایی میدان دچار خبط بسیار بزرگی گردیده، خود را با روسیه درگیر جنگ فرسایشی بیهوده ساخته اند. بارها بهتر بود تا دست به ماجراجویی نزده، از یک سو بیطرفی اوکرایین را حفظ می کردند و به هیچ رو شعارهای ابلهانه و میان تهی پیوستن به ناتو را سر نمی دادند و از سوی دیگر در سیاست داخلی اوکرایین را کنفدرالی می ساختند.
این ها به کنار، دست کم باید به تعهدات خود در قبال توافقات مینسک پشت پا نمی زدند و سر انجام فریب اهریمن مکار، باریس جانسون را نمی خوردند و دست کم سازش های استانبول را می پذیرفتند و رعایت می کردند.
تنها در این صورت اوکرایین می توانست به زیستار سیاسی خود همچون یک کشور مستقل و دارای تمامیت ارضی کامل ادامه دهد.
مگر رژیم دلقکی همه پل ها را پشت سر خود ویران کرد. طی سال های جنگ اقتصاد این کشور بیخی نابود شد، بیست میلیون نفوس آن بیرون از کنترل کییف رفت، دو میلیون کشته و زخمی داد. کشور صدها میلیارد دالر بدهکار شد.
اکنون همه زیر ساخت های اوکرایین نابود شده است، ایستگاه های قطار، کارخانه های برق، پل ها و فر ودگاه ها و ....آماج یورش های بی امان گردیده است. در یک سخن، زمستان مرگبار و کشنده یی در پیش رو است و خطر سرازیری میلیون ها پناهگزین به اروپا می رود!
خزانه اوکرایین به ته کشیده است و برای ادامه جنگ نا پایان امسال به سی میلیارد بودجه دیگر نیاز دارد.
پرسش این جاست که آیا اروپا حاضر است بیش از این به دادن احمق پولی ادامه بدهد؟ اگر ندهد، چه؟
این جنگ هیچ سودی برای اروپا و مردم رنجدیده اوکرایین ندارد. می گذریم از این که چین با بهره گیری از جنگ ماجراجویانه اروپا در برابر روسیه آرام ارام همه بازارهای آسیای میانه و روسبه را تسخیر می کند.
بارها پیش بینی کردیم که در پایان کار اوکرایین همچون کشور در سیمای کنونی دیگر باقی نخواهد ماند.
حال دیده شود که روسیه به رسیدن به مرزهای نوو روسیه/ گستره سرخ بسنده خواهد کرد و راهیابی اوکرایین به آب های آزاد را با گرفتن بندر راهبردی اودیسه بر هم خواهد زد و یا این که جنگ را تا گرفتن مالا روسیا/ گستره بادنجانی رنگ ادامه خواهد داد؟
مسائل بسیاری به سازش ها میان آمریکا و روسیه در پیوند با انتخابات ماه نوامبر بستگی دارد. ترامپ به دستاوردهایی در عرصه سیاست خارجی نیاز دارد.
شاید زلنسکی را وجه المصالحه کند تا زمینه را برای گفتگوهای صلح فراهم سازد. شاید هم بحث حذف فیزیکی او و پایان دادن به کمیدی خونبار اوکرایین در دستور کار کاخ سفید و یا شاید هم کرملین باشد؟
در هر صورت اوکرایین به پایان خط نزدیک می شود.
امیدواریم این جنگ خونبار و ویرانکن که روزانه جان هزاران انسان را می گیرد، هر چه رودتر به پایان برسد.
پایان جنگ اکنون بسته به سر عقل آمدن سیاستمداران کوته اندیش اروپایی است تا با ارزیابی رئالیستی و خردورزانه هر چه سریعتر راه های پایان دادن به جنگ از راه های دیپلماتیک را جستجو کنند.
هیمه انداختن به آتش جنگ به هیچ رو به سود ا وپا نیست. برعکس سخت به سود چین است.
در هر کاری نتیجه نهایی مهم است:
فرجام جنگ اوکرایین فروپاشی، ویرانی و نابودی کشور آباد، پیشرفته، خرم و بزرگ است و تلفات دو میلیونی و کاهش نفوس بیست میلیونی جبران ناپذیر و ویرانی سراسری.
و سخن پایانی:
اگر غرب سر عقل نیاید، روسیه به زودی همه تاسیسات و دارایی ها و سرمایه گذاری هایی که غربی ها در سال های اخیر در اوکرایین کرده اند را نابود خواهد کرد و این گونه ده ها میلیارد دالر زیان وارد خواهد ساخت.