Хабари рӯз

Афғон-паштунҳо ҳамон яъҷуҷу маъҷуҷанд, ки монанди 2600 сол пеш таҳдиде барои тамаддун, пешрафт ва субот ҳастанд...

Нависанда: Ориф Ҳасанхон Охундзода, муҳаққиқ ва таҳлилгари масоили минтақаӣ ва Покистон, узви Шӯрои машваратии ”Сангар”

Ин имкон вуҷуд дорад, ки дар миёни тамоми мардуми порсу тоҷик, ки акнун дар ҷаҳон вуҷуд дорад,- фақат мо свотиҳо ворисони воқеии Куруш бошем, зеро суннатҳои мо ёди ӯро зинда нигаҳ медорад. Мо бояд бидонем, ки душманони қадимии мо яъҷуҷу маъҷуҷ чӣ касоне ҳастанд. Иддаои ман ин аст, ки дар шакли кунунӣ онҳо дуруст дар муқобили мо қарор доранд, агарчи мумкин аст бисёриҳо ҳанӯз аз ин бехабар бошанд!

Аз он ҷое, ки свотӣ ҳастем, мо ҳамчунин бояд ҳувияти яъҷуҷу маъҷуҷро бо таваҷҷуҳ ба достони Искандари Зулқарнайн мушаххас кунем, зеро ин мавзӯъ на танҳо аз назари таърихӣ, балки дар ҳамин лаҳза низ барои мову рифоҳи мо иртиботи вежае дорад.

Масали Сикандари Зулқарнайн монанди ҳама масалҳо мамлув аз истиораву намод аст. Маънои луғавӣ надорад ва набояд чунин тафсир шавад. Аммо монанди ҳамаи масалҳо маънои истиории он амиқ аст.

Қабл аз идома, бояд тавзеҳ диҳем, ки дар мавриди чӣ чизе сӯҳбат мекунем. Сикандари Зулқарнайн ҳамон тур, ки дар Қуръон зикр шудааст, ба ақидаи донишмандон ва соҳибназарони машҳур, номи истиорӣ аст, ки барои императори Эрон - Куруши Кабир, ки бунёнгузори аввалин императории эронии ҳахоманишӣ ва падари аввалин давлати эронӣ буд, истифода шудааст, на Искандари Мақдунӣ, ки маъмулан тавассути касоне, ки чизҳоро содда тафсир мекунанд, иштибоҳ гирифта мешавад. Чандин истидлоли қавӣ ва сангин барои тавҷеҳи ин мавзӯъ вуҷуд дорад.

Бақоёи бозмонда аз ҷавомеъи бостонии деҳгон ё деҳқони шимолу шарқи Эронро акнун дар навоҳии Бадахшон, Кунар, Свот, Малоканд ва ғайра метавон ёфт. Ҳамаи ин деҳгонҳо суннати собите доранд, ки дар он худро фарзандони намодини Сикандари Зулқарнайн (Куруш) медонанд, ки падари миллати онҳо (Форс) буд.

Бисёре аз ин суннатҳо дар миёни мардуми шимоли Покистонро, ки асли худро аз табори Искандар зикр мекунанд, донишмандони аврупоӣ бисёр бо шавқу завқ ба фотиҳи юнонӣ ба иштибоҳ рабт медиҳанд, дар ҳоле ки ин суннатҳо дарвоқеъ реша дар хотироти як воқеияти бостонӣ ва аз даст рафта дорад. Замоне, ки ин манотиқ дарвоқеъ бахше аз қаламрави импературии Ҳахоманишиён буданд.

Ба истиснои Бадахшон бештари деҳгонон дар шарқи Афғонистон ва шимоли Покистон паштузабон ҳастанд. Ин ҳақиқати аҷиб далели равшане дорад, ки дар фурсате дигар ба он хоҳем пардохт.

Сикандари Зулқарнайн дар сураи “Каҳф”-и Қуръон ба унвони подшоҳи одил ва мутамаддин тавсиф шудааст, ки барои муҳофизат аз қавми худ дар баробари ҳаюлои яъҷуҷу маъҷуҷ деворе бино кард. Дар таърих медонем, ки Куруши Кабир тавассути қавми хоини сакҳо кушта шуд.

Мо ба хубӣ медонем, ки ҳувияти он сакҳо дар замони ҳозир чист. Ба онҳо паштун-афғон мегӯянд. Онҳо ҳамчунон монанди 2600 сол пеш таҳдиде барои тамаддун, пешрафт ва субот ҳастанд.


Таърих

Иқтисод

Дар 15 августи 2021 “Толибон” дар Афғонистон ба қудрат расиданд ва “Бозии Бузурги Ҷадид” дар Осиёи Марказӣ оғоз шуд. Режими “Толибон” дасти созмонҳои террористии минтақа ва ҷаҳонро ба ҳадафи барандозии низомҳои демократӣ ва давлатҳои миллӣ дар Осиёи Марказӣ боз карда ва барои фаъолиятҳои онон бистари мусоид эҷод кардааст. “Сангар” як сангар ва минбари иттилоотии Афғонистон ва кишварҳои Осиёи Марказӣ ба хотири дифоъ аз озодӣ, истиқлол, адолат, маданият, каромати инсонӣ, эътиқодоти динӣ ва амнияти минтақа барои рӯзноманигорон, донишварзон ва равшанфикрон аст.

БО МО БОШЕД!