Сиюмин солгарди кушта шудани Наҷибуллоҳ ва рӯйдодҳои рӯзгор
Нависанда: Ориф Ҳасанхон Охундзода, пажӯҳишгар ва таҳлилгари масоили минтақаӣ, узви Шӯрои машваратии “Сангар”
Сиюмин солгарди ба дор овехта шудани доктор Наҷибуллоҳ, охирин раисҷумҳури коммунисти Афғонистон, ба дасти режими Толибон аст.
Наҷибуллоҳ фаришта набуд. Аммо бештари чеҳраҳои дунёи имрӯз низ фаришта нестанд. Бисёре, бавижа касоне, ки мекӯшанд гуноҳи ҳамдастии худ дар ҷиҳоди вайронии Афғонистонро пинҳон кунанд, бедиранг ба ман ёдоварӣ хоҳанд кард, ки Наҷибуллоҳ чӣ қадар “бад” буд. “Ҷумҳурӣ”-и дастнишондаи амрикоии онон, пас аз бист сол, рӯзи 15 августи 2021 якшаба ба боди фано рафт.
Аммо хушбахтона, ҳамин воқеият, ки чунин марде вуҷуд доштааст, дурӯғи иттиҳомзаниҳо ва нолаҳои бешармонаи покистониҳо алайҳи дастпарвардагон ва таҳтулҳимоягони толибониашонро бармало мекунад; ҳамонҳоеро, ки акнун бо дурӯғпардозии риндона, анвоъи истилоҳоти аҷибу ғариби мазҳабӣ, монанди “фитнаи хавориҷ”, бар онон мегузоранд. Бисёр хуб, акнун ки Амрико саранҷом Покистонро ба ҳоли худ раҳо мекунад, ин тарфандҳо дигар корсоз нахоҳад буд.
Фаъолияти террористӣ??? Кадом «фаъолияти террористӣ»??? “Янкиҳо” ва “покиҳо” фақат ниме аз достонро мегӯянд. Касоне, ки имрӯз аз терроризм шикоят мекунанд, худашон онро падид оварданд; дар ҳамон даҳаи 1980. Ва тавонистанд аз чанги адолат бигрезанд. Дастикам худашон чунин гумон мекарданд.
Ҳангоме ки саргарми вайрон кардани Афғонистон буданд, номаш терроризм набуд; “умқи роҳбурдӣ” буд. Аммо акнун ки ин маъмури нопоки фозилобрубии геополитикӣ, ки Амрико раҳояш кардааст, худ ҳадафи ҳамла қарор мегирад, фарёдашон бо иддаои ҳақбаҷонибӣ ба осмон меравад. Бо ин ҳол, агар воқеан ба ҳамон андозае, ки худро нишон медиҳанд, порсо ҳастанд, бояд бидонанд, ки “осиёбҳои Худованд” бисёр оҳиста, аммо бисёр рез осиёб мекунанд.
Онон ин муҷоҳидин ва Толибонро тайи ду насл парвариш доданд ва аз онон суистифода карданд, то саранҷом варақ ба зиёни худашон баргашт. Тасаввур кунед: ДУ НАСЛИ КОМИЛ, яъне 50 сол! Пас ҳатто касоне, ки имрӯз шастсолаанд, аз достони воқеии он чи дар оғоз рух дод, хабар надоранд. Ҳамин амр ба омилони он итминон медод, ки метавонанд аз посухгӯӣ бигрезанд.
Ин яке аз ҳисобшудатарин корзорҳои пардапӯшӣ ва ифтиро дар таърих буд. Худи ман дар соли 1978, ҳангоме ки ин фасли нангини таърихи ҷаҳон оғоз шуд, фақат даҳ сол доштам. Аммо чун беш аз афроди маъмулӣ огоҳ будам, ба хубӣ медонам чӣ иттифоқе афтод… Афғонистонро, ки аз пеш низ дар вазъияте фалокатбор буд, зеру рӯ карданд, ба хокистар нишонданд ва ба конуни парвариши вирусҳои мазҳабӣ ва ифротгароии қабилаии паштун бадал сохтанд. Ва бақияи достонро ҳам, ки худатон медонед, магар на? “Ҷанги Чарли Вилсон”? На. “Фитнаи хавориҷ”.
Вазъияти Афғонистон ҳам Амрико ва ҳам навкаронашро водор мекунад баҳое газоф бипардозанд. Бингаред, эй мардум!