هر قدر توان دارید، ظلم کنید، فرمان صادر کنید، زنان و دختران را به درس و تعلیم نگذارید، هر چه را میخواهید، بوبندید، ما عادت کردهایم.
نویسنده: احمد سعیدی، تحلیلگر امور افغانستان و منطقه (آلمان) ، مخصوص برای “سنگر”
جای نگرانی نیست ما عادت می کنیم!
ما عادت کرده ایم که عادت کنیم، ما یاد گرفته ایم که عادت کنیم، یاد گرفته ایم که با بدتر از بد ها کنار بیاییم و از کنار اعمال و رفتار های بدی ِ که سرنوشت مان را رقم میزند بی تفاوت بگذریم.
به گمانم اینجا سرزمین عادت هاست. مدت هاست به هر بلایی که سرمان آمده است عادت کرده ایم.
ما به با هر نوع ظلم و استبداد کنار آمده ایم و عادت کرده ایم. ما به حکومت های تحمیلی امریکایی عادت کرده ایم. ما به نشست های کاذب عادت کرده ایم.
ما به فساد، خیانت بی رحمی حق تلفی و قیودات همه روزه عادت کرده ایم. ما به کردار، رفتار و گفتار آشکارای متعصبین و تفرقه اندازان قومی، زبانی و تیمی عادت کرده ایم. ما به وعده های دروغین و بی پایان حاکمان فعلی که خود را تیکه دار دین میدانند عادت کرده ایم. ما به ناامنی، بیکاری فقر، تنگدستی و بیچاره گی، گرفتاری ها شکنجه بدون موجب عادت کرده ایم.
عادت کرده ایم با کشته شدن صد ها هموطن خود سکوت کنیم و افسوس بخوریم.
ما عادت کرده ایم تا برایم شهدا جنت فردوس و برای زخمی ها شفای عاجل بخواهیم .
ما عادت کرده ایم تا سرنوشت ما را دیگران رقم زنند ما عادت کرده ایم به یکدیگر باور و اعتماد نداشته باشیم .
ما عادت کرده ایم منافع شخصی را بر منافع ملی ترجیح دهیم.
ما عادت کرده ایم با گذشت هر ماه یک فرمان جدید امر به معروف را بپذیر و زیر سلطه ظلم زنده گی کنیم.
ما عادت کرده ایم که هر سال بیکاران ما زیادتر و تعداد معتادین ما بیشتر از پیش گردد.
ما به خندیدن بعدِ مصیبت، به فکاهی های تهوع آور، به رنجاندن دیگران عادت کرده ایم. ما به خوش باوری عادت کرده ایم. ما به بدتر شدن اوضاع سیاسی، امنیتی و اقتصادی عادت کرده ایم.
روزگار عجیبی داریم حتی وقتی میخندیم منظورمان چیز دیگریست وقتی همه چیز خوب است یا کاری را راه می افتد میترسیم ما به لنگیدن یک جای کار عادت کرده ایم.
عادت کرده ایم تا حرف بالای حرف این و آن مهر تایید بگذاریم، حتی اگر به ضرر مان باشد.
عادت کرده ایم بخاطر مادیات و منافع شخصی خود همدیگر را توحین و تحقیر حتی تهدید به مرگ کنیم.
عادت کرده ایم هر روز بیشتر از دیروز تعصبات قومی و زبانی را دامن بزنیم و همدیگر را تخریب بکنیم.
عادت کرده ایم از مال و هست و بود یتیم، فقیر بیچاره بدزدیم.
بالاخره عادت کرده با تمام نابسامانی های شهر و صد ها ظلم ستم و استبداد این و آن باز زند گی کنیم.
حاکمان امارت اسلامی !
هر وعده ای را که دوست دارید و میخواهید به ما بدهید و هر ظلمی را که روا میدارید بکنید ما عادت کرده ایم که بپذیریم.
هر قدر توان دارید ظلم کنید فرمان صادر کنید زنان و دختران را به درس و تعلیم نگذارید هر چه را میخواهید ببندید ما عادت کرده ایم حتی مخالفت های ما زود گذر است حتی ما تضمین میدهیم که با غش و خیانت شما کنار بیاییم، قول میدهیم که تا هر وقتی میخواهید بالای ما حکومت کنید هر قدر بسوزیم ولی باز هم میسازیم.
ما مردم این سرزمین به پروراندن خاینین و به بی تفاوت بودن در مقابل خیانت ها و زورگویی های آنان عادت کردیم.
این عادت به مرگ ماست، مقامات امارت تشویش نکنید از شما چیزی نمیخواهیم به گفته مرحوم رحیم شیدا.
از شما کار نخواهیم سلامت باشید،
!حاکم مطلق ما تا به قیامت باشید
