دانشمندان هستهای عراق چگونه سر به نیست کردند؟
نویسنده: دکتر عبدالله النفیسی
نشریه "المشاهد السیاسی" بریتانیا
در آستانهی آغاز اشغال عراق در سال ۲۰۰۳، سازمان اطلاعات اسرائیل (موساد) فهرستهایی حاوی نام، نشانی و شماره تلفن دانشمندان هستهای عراق را در اختیار سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) قرار داد. این دانشمندان برجسته پیشتر در راکتور اتمی «اوزیراک» عراق فعالیت میکردند؛ همان راکتوری که اسرائیل در تاریخ ۷ ژوئن ۱۹۸۱ با حملهی هوایی آن را بمباران کرد. بسیاری از این دانشمندان از آن حمله جان سالم به در بردند و رژیم سابق عراق به آنان رسیدگی کرده و آنان را در دانشگاههای مختلف عراق توزیع کرد تا تواناییهای خود را در زمینهی فیزیک هستهای بیشتر توسعه دهند.
در واقع، فهرست این دانشمندان میان نیروهای تفنگداران دریایی ایالات متحده (مارینز) در پایگاههای نظامی آمریکا در خلیج فارس توزیع شد. فرماندهی نظامی آمریکا دستور صریح داده بود که این دانشمندان اولین اهداف بعد از سقوط رژیم صدام حسین خواهند بود. مارینز موظف بودند به خانههای این دانشمندان یورش برده، آنان را با زور ربوده و به آمریکا منتقل کنند یا در صورت لزوم، آنان را به قتل برسانند. این چیزی بود که واقعاً اتفاق افتاد. عملیات ترور نخبگان علمی عراق از روز دوم پس از سقوط بغداد آغاز شد. یگانهای نظامی آمریکا شروع به تعقیب دانشمندان، پژوهشگران، متفکران و پزشکان کردند، بهویژه اعضای تیمهای هستهای و شیمیایی. در صدر این لیست، دکتر هدی صالح مهدی عماش، معروف به "مادر سیاهزخم" از دید نیروهای آمریکایی، قرار داشت. او دانشمندی برجسته و رئیس مجتمع میکروبیولوژی دانشگاه بغداد بود و دکترای خود را در رشتهی میکروبیولوژی گرفته و پژوهشهای زیادی در زمینهی تابش شیمیایی و سلاحهای بیولوژیک انجام داده بود. او در نهم مه ۲۰۰۳ در بغداد توسط نیروهای آمریکایی بازداشت شد.
او یکی از دو زن برجستهای بود که در فهرست افراد تحت تعقیب آمریکا قرار داشت. زن دیگر، دانشمند بیولوژیکی به نام رحاب طه بود که او نیز توسط آمریکاییها بازداشت شد.
در نهایت، نیروهای آمریکایی موفق شدند بیش از ۷۰ دانشمند هستهای عراقی را ربوده و به فلوریدا در ایالات متحده منتقل کنند. آنانی که حاضر به همکاری با آمریکا نشدند، بلافاصله در خانههایشان کشته شدند. تعداد این دانشمندان کشتهشده به ۳۱۰ نفر از متخصصان فیزیک هستهای عراق میرسید.
هدف غرب و اسرائیل از این عملیات، نابودی این مغزهای عربی بود که از نظر آنان، اهمیتشان بیشتر از هر هدف دیگری بود. همانطور که مادلین آلبرایت، وزیر خارجه پیشین آمریکا، گفته بود:
"با عراق چه کار میتوانیم بکنیم جز نابود کردن مغزهایش، مغزهایی که حتی بمبهای اتمی هم نمیتوانند آنها را نابود کنند؛ نابود کردن مغزهای عراقی مهمتر از انداختن بمب است."
