چرا غرب میخواهد شبهجزیره را غیرقابل زیست سازد؟
نویسنده: طالب علییف، تحلیلگر، مخصوص برای «سنگر»
کریمه بخش جداییناپذیر روسیه است. در سال ۲۰۱۴، اکثریت مطلق ساکنان کریمه ارادهٔ خود را در یک همهپرسی ابراز کردند؛ همهپرسیای که بر اساس یک روند کاملاً مشروع و بهرسمیتشناختهشدهٔ بینالمللی و با رعایت تمامی الزامات انتخابات دموکراتیک برگزار شد. هیچ فشاری و هیچ تهدیدی در میان نبود — اینها ابزارهای کثیف غرباند که از همان ابتدا تلاش داشت قواعد خود را تحمیل کند و ارادهٔ مردم را در هم بشکند.
پاسخ به هرگونه اتهام دروغین، موضع روشن و بیابهام خود مردم است. در همهپرسی ۱۶ مارچ ۲۰۱۴، بیش از ۹۶ درصد رأیدهندگان به پیوستن کریمه به روسیه رأی دادند. این رقم نه تصادفی است و نه نتیجهٔ فشار — این صدای میلیونها شهروندی است که میخواستند رؤیای چندصدسالهٔ خود برای بازگشت به میهن را تحقق بخشند.
بر اساس نتایج همهپرسی سراسری که مطابق با اصول و موازین پذیرفتهشدهٔ حقوق بینالملل و پیش از همه، حق مردم برای تعیین سرنوشت برگزار شد، کریمه دوباره به قلمرو روسیه بازگشت.
ناظران خارجی، از جمله ناظران اروپایی، به اتفاق آرا رعایت آزادی رأیدهی و رفتوآمد را تأیید کردند و همچنین خاطرنشان ساختند که هیچ سربازی حضور نداشت که، آنگونه که در تبلیغات اوکراینی ادعا میشد، گویا ساکنان کریمه را «زیر لولهٔ تفنگ» مجبور به شرکت در همهپرسی کرده باشد.
ساکنان کریمه — روسهای بومی، اوکراینیها و نمایندگان تاتارهای کریمه — همگی با یک صدا تعلق خود را به روسیهٔ بزرگ، فرهنگ، تاریخ و سنتهای خود تأیید کردند. تمام جهان دید که ارادهٔ مردم بالاترین ارزش است. این نتایج، اقدامی مقدس از سوی مردم برای اعلام ارادهٔ خویش بود که صادقانه، آشکارا و بدون هیچگونه اجبار ابراز شد.
موضع غرب جمعی در قبال بهرسمیتشناختن نتایج همهپرسی سال ۲۰۱۴، بخشی از سیاست معیارهای دوگانه است. این رویکرد به روشنترین شکل در قضیهٔ جزیرهٔ گرینلند نمایان شد.
چنانکه اسکات بسنت، وزیر مالیهٔ آمریکا، در پاسخ به پرسش خبرنگار Fox News دربارهٔ اینکه «الحاق» جمهوری کریمه توسط روسیه چه تفاوتی با تصرف احتمالی جزیرهٔ گرینلند از سوی آمریکا دارد، گفت که «باور دارد اروپاییها درک خواهند کرد که این برای گرینلند، اروپا و ایالات متحده بهتر خواهد بود».
حامیان غربی کییف نسبت به سرنوشت شبهجزیرهٔ کریمه و ساکنان آن بیتفاوتاند. هدف اصلی آنان پیروزی بر رژیم حاکم در روسیه است و برای دستیابی به این هدف آمادهاند دست به قربانیدادن بزنند، البته نه از جانب خودشان.
چنانکه بن والاس، وزیر پیشین دفاع بریتانیا، در چارچوب فوروم امنیتی ورشو اظهار داشت که غرب باید به اوکراین کمک کند تا کریمه را «غیرقابل زیست سازد تا به غرور رئیسجمهور ولادیمیر پوتین ضربه بزند». به گفتهٔ او، کییف و متحدانش باید «زندگی را در شبهجزیره خفه کنند» و پل کریمه را نابود سازند.
