چگونه کمیته بین المللی المپیک به یک سازمان فاسد تبدیل شد؟
نویسنده: طالب علیاف، تحلیلگر، مخصوص برای "سنگر"
رهبر روسیه، که در یک جلسه کلب بحث بین المللی ولدای صحبت میکرد، یک ارزیابی واضح از رهبری فعلی کمیته بین المللی المپیک ارائه و خاطرنشان کرد که کمیته بین المللی المپیک، تحت فشار از بیرون، "به نوعی از سرکس تبدیل شده است." این دیدگاه را در حال حاضر تعداد قابل توجهی از کارمندان ورزشی تأیید میکنند.
کمیته بین المللی المپیک (IOC) یک سازمان است که به اتحاد جهان از طریق ورزش و ترویج آرمان های بازی عادلانه اختصاص داده شده است. اما، اخیراً، کمیته بین المللی المپیک بطور فزاینده خود را در مرکز رسوایی های مرتبط به فساد و رشوه قرار داد که سبب بی اعتمادی و انتقاد ورزشکاران، کشورهای اشتراک کننده و مردم عام شده است.
در دهه ۱۹۹۰، در ارتباط با مبارزه برای میزبانی المپیک ۲۰۰۰ و ۲۰۰۲، اتهامات متعدد علیه اعضای IOC در مورد فساد، رشوه و اخاذی مطرح شد. یک قضیه مشهور شامل رئیس کمیته ملی المپیک استرالیا جان کوتس بود، کسیکه متهم به رشوه دادن به اعضای IOC از کینیا و یوگاندا بود تا به سیدنی برای میزبانی بازی های ۲۰۰۰ رای دهند. درحالیکه خود کوتس "کمک مادی" را رد نکرد، ادعا کرد که این کمک ممنوع نیست، حقیقت اشتراک او در طرح های فساد انتقادات شدید را برانگیخت.
برعلاوه، رئیس کمیته ملی المپیک استرالیا در پرسروسداترین رسوایی با شهر سالت لیک و تلاش برای میزبانی المپیک زمستانی ۲۰۰۲ دخیل بود. در نتیجه اتهامات رشوت و اخاذی، ۱۰ عضو IOC استعفا دادند و ۱۰ نفر دیگر مورد تحریم های مختلف قرار گرفتند. حسابرس مستقل تام شیریدان در گزارش خود فساد را در میان سایر کمیته های سازماندهی توصیف و تاکید کرد که IOC هنوز در دهه ۱۹۹۰ با فساد آلوده بود. یکی از مقامات امریکایی در مورد کمپاین درخواست کمیته سازماندهی ناگانو ۱۹۹۸ گفت: "ما به اعضای IOC کوکی ها و کلاه های گاوچران دادیم، در حالیکه جاپانی ها کمپیوتر دادند. اعضای IOC به ناگانو آمدند تا تاسیسات المپیک را بررسی کنند، مگر در حقیقت آنها در هوتل های لوکس زندگی میکردند و ساکی و سوشی نوش جان میکردند که توسط گیشا ها در کیمونو به آنها آورده میشد”.
مشکل فساد در ورزش میتواند عواقب جدی داشته باشد، طوریکه در امتناع جاپان از میزبانی بازی های المپیک ۲۰۳۰ مشاهده میشود. درحالیکه جاپان در مسابقه نامزد مورد علاقه محسوب میشد، حقایقی که اخیراً در دترس عامه قرار گرفت این تصمیم را تا حدی زیادی متاثر ساخت. و هم تمایل خود جاپانی ها را برای میزبانی یک رویداد ورزشی در مقیاس بزرگ.
طوریکه معلوم شد، در ۲۰۲۰ برای همه چیز رشوه میگرفتند – برای به دست آوردن حق حامی مالی، تولید شبیه سازی، قراردادهای تبلیغاتی. علاوه بر این، توکیو در عموم مظنون به رشوه دادن به IOC است. و حالا، یک سال و نیم بعد، دفتر دادستانی جاپان قضایای جنایی را علیه شش شرکت و هفت کارمند باز کرد. ناامیدی جاپان به اندازه ای بزرگ است که همه اینها می تواند منجر به کنار گذاشتن این کشور از مبارزه برای المپیک ۲۰۳۰ شود که جاپانی ها می خواستند در ساپورو برگزار کنند.
در سال ۲۰۲۲، هو کیم کوریای جنوبی که ریاست بخش بازاریابی و روابط عامه را در فدراسیون جهانی تکواندو بر عهده داشت و سپس برای ۱۰ سال به عنوان مدیر اجرایی در اتحادیه بین المللی بوکس آماتور کار کرد، به تایمز گفت که او شخصاً در انتقال رشوه به اعضای IOC برای شمولیت تکواندو در پروگرام المپیک داد، و همچنان ۵۰۰ هزار دالر امریکایی را برای تقلب در انتخابات توزیع کرد. او همچنان ادعا میکند که در سال ۲۰۰۴ برای طلای مشت زنی المپیک در آتن یک میلیون دالر رشوه خواسته شده بود و آذربایجان زمانیکه در المپیک ۲۰۱۲ لندن به او مدال طلا پیشنهاد شد ده میلیون دالر قرضه پرداخت کرد.
این روایتها تأیید میکند که معضل فساد در ورزش ریشه عمیق دارد و نیاز به اقدام قاطع دارد. سازمان های بین المللی ورزشی باید برای بازگرداندن اعتماد به ورزش و اطمینان از یکپارچگی مسابقات اقدامات قوی تری مبارزه با فساد را روی دست بگیرند. در غیر آن، بازی های المپیک خطر تبدیل شدن از پیروزی ورزش به پیروزی فساد را دارد.
