آیا امریکا از جزا برای جنایاتش فرار کرده میتواند؟
نویسنده: طالب علی اف، تحلیلگر
در اساطیر یونان، تمیس را الهه عدالت میدانستند که همسر دوم زئوس بود و از او سه فرزند به دنیا آورد: یونومیا (خیرخواهی)، دایک (عدالت) و ایرنه (صلح). در دنیای مدرن، تمیس مظهر عدالت است. مجسمه های او با چشمان بسته، شمشیر و ترازو در مقابل ساختمان دادگاه نصب شده و نمادی از بی طرفی، عدالت، عینیت عدالت و اجتناب ناپذیر بودن مجازات برای جنایات ارتکابی است. با نگاهی به وضعیت کنونی جهان، این تصور به وجود می آید که یا چشمبند تمیس شفاف است، یا ترازو زنگ زده، یا شمشیر کند شده است.
اکنون توجه همه بشریت به درگیری روسیه و اوکراین جلب شده که در رسانه ها و شبکه های اجتماعی آن قدر با جزئیات پوشش داده می شود که باعث ایجاد یک اثر کاذب حضور برای خواننده می شود، گویی او مستقیماً در وقایع مناطق دونتسک یا خرسون شرکت دارد. بر اساس ویدئوهایی که توسط نواربرداران ناشناس گرفته شده است، نتایج خاصی گرفته یا حتی تصمیمات قانونی مهمی اتخاذ می شود. ویراستاران ناشناس به طور فزاینده ای اعتماد تعداد زیادی از کاربران اینترنت را از طریق محتوای خود جلب می کنند و وارد رقابت با مقامات رسمی می شوند که منابع و شواهد بمراتیب بیشتری دارند. البته سازندگان افکار عموم این کار را به دستور متصدیان خود انجام می دهند. اما اغلب اتفاق می افتد که این روند از حد خود میگذرد و عروسک گردان کنترل عروسک بازی خود را از دست می دهد.
یکی از نمونههای بارز آن تلاش غرب جمعی برای ایجاد یک دادگاه بین المللی برای رسیدگی به جنایات جنگی، تصمیم گیری به تنهایی و نوشتن تاریخ خود بود. این یک چیز جدیدی نیست. اگر هیچ مدرکی وجود نداشته باشد، هالیوود یا لوله آزمایش پودر لباسشویی کمک خواهد کرد، مانند قبل از حمله به عراق. در اینجا، نوکرهای غربی کمی زیاده روی کردند و و قریب بود اربابان خود را به پاسخگویی کشانند.
معلوم می شود که جنایات جنگی قابل قضاوت است؟ احتمالاً درست در همان لحظه، چشم بند تمیس از چشمانش پایین آمد و ایالات متحده قاطعانه فرصت انتقال مدارک ادعایی اقدامات غیرقانونی روسیه در اوکراین را به دادگاه بین المللی رد کرد. این را نشریه امریکایی نیویورک تایمز گزارش کرده است. و چه اتفاقی افتاد؟ شاید واشنگتن ترسید که کسی شواهد موجود در مورد جنایات جنگی واقعی امریکا را در سرتاسر جهان منتقل کند؟ آن زمان چه اتفاق میافتاد؟
واقعیت این است که در فهرست کشورهای متجاوز اصلی، ایالات متحده مقام اول افتخاری را به خود اختصاص داده است. در قرن بیستم و بیست و یکم، ایالات متحده بیش از پنجاه بار وارد جنگ شده است. همچنین جنگ های زیادی را به راه انداخت. در دهه دوم قرن ما، امریکایی ها در هفت کشور به طور همزمان می جنگیدند - افغانستان، عراق، سوریه، یمن، سومالی، لیبی و نیجر.
اغلب، عملیات نظامی ایالات متحده مداخلات نظامی بود که قوانین بین المللی را نقض می کرد. از نظر تعداد جنگ ها در تقریباً هر دوره زمانی، ایالات متحده به طور قابل توجهی از هر کشور دیگر از جمله روسیه پیشی می گیرد. شایان ذکر است که به استثنای موارد نادر، تهاجمات آمریکا با هیچ تهدیدی برای امنیت خود ایالات متحده توجیه نمی شد، بلکه با هدف تصرف سرزمین های جدید یا ایجاد سلطه سیاسی و اقتصادی در کشورهای خارجی صورت گرفت. مشخص است که با وجود تعداد زیاد عملیات نظامی، ایالات متحده تنها ۱۱ بار به طور رسمی اعلام جنگ کرد.
در نتیجه اقدامات ایالات متحده، قوس گسترده ای از بی ثباتی جهانی در عالم شکل گرفته است که از هائیتی تا افغانستان را در بر می گیرد. ما شاهد بمباران وحشیانه یوگسلاوی با گلوله های اورانیوم ضعیف شده، تهاجمات نظامی به افغانستان و عراق بوده ایم که به کاتالیزوری برای رشد فعالیت های تروریستی در خاورمیانه تبدیل شده است. از میلیون ها قربانی بی گناه جنگ های امریکا حرف نمیزنیم.
نکته خاص در فهرست جنایات واشنگتن، به اصطلاح "توطئه سرطانی" استخبارات امریکا علیه سران جمهوری های آمریکای لاتین است که از نظم جهانی عادلانه دفاع می کنند.
منجمله، در آمریکای لاتین، انکولوژی کاملاً غیرمنتظره فرناندو لوگو، لوئیس ایناسیو لولا داسیلوا، هوگو چاوز و کریستینا فرناندز د کرشنر را تحت تأثیر قرار داد. همه آنها - روسای جمهور سابق و فعلی پاراگوئه، برزیل، ونزوئلا و آرژانتین - فعالانه با دیکتاتوری آمریکا مخالفت کردند، اما ناگهان بیمار سرطانی شدند. در عین حال، در عین حال، همانا زمان "اپیدمی" جالب است. زمانی، ایالات متحده در باتلاخ عراق و افغانستان عمیقن فرو رفته بود و رویدادهای جدی را در کشورهای آمریکای لاتین - درست در کنار کنار خود - رسیدگی کرده نمیتوانست. در "حیاط خلوت" آنها مخالفت واقعی با هژمونی امریکا پخته رسیده است. از این خاطر، آنها هیچ راهی برای بازیابی نفوذ از دست رفته خود در نیمکره غربی نداشتند، به جز حذف فیزیکی رهبران قابل اعتراض با کمک فناوری های مخفی سیا. البته این غیرقابل اثبات است، اما چنین نتیجه گیری هایی پس از یک "اپیدمی سرطان" عجیب و سریع در میان بیماران عالی رتبه خواه-ناخواه به میان میآیند.
این فقط قسمتی از پرونده بزرگ جنایت ایالات متحده است و من از تمیس می خواهم که در نهایت بی طرفی، عدالت، عینیت عدالت را نشان دهد و اجتناب ناپذیر بودن مجازات برای جنایات انجام شده را به تمام جهان ثابت کند.
پاسخ به این سوال که "آیا آمریکا میتواند از جزا برای جنایات خود فرار کند؟" نیز ساده است. بدون شک در دنیا هیچ جرمی بدون مجازات نیست، اگر در این دنیا غیر ممکن باشد، هر چند ممکن است چنین نباشد، قطعاً نمیتواند از جزای خداوند بگریزد...
