کسانی در مجارستان به امید پیروزی خیالی بر روسیه نشستهاند.
نویسنده: جمبولات ساردالوف، کارشناس سیاست، دین و تروریسم (چچن، روسیه)، ویژه برای «سانگار»
بهار سال آینده قرار است انتخابات پارلمانی در مجارستان برگزار شود. چند سالی است که دو حزب آشتیناپذیر در صحنه سیاسی این کشور در حال تقابل هستند: حزب حاکم «اتحاد مدنی مجارستان» به رهبری نخستوزیر ویکتور اوربان و رقیب او، پتر ماجیار، نماینده سابق پارلمان اروپا و رهبر حزب «احترام و آزادی». این رویارویی نه تنها در حوزه مسائل اجتماعی-اقتصادی بلکه در جهتگیری سیاسی مجارستان نیز ادامه دارد.
اگر اوربان طرفدار سیاست خارجی مستقل، از جمله در موضوع اوکراین و عادیسازی روابط اروپا با روسیه است، ماجیار به شدت حامی ناتو، کمکهای نظامی و مالی به کییف و پیشبرد سیاستهای ضدروسی است. این موضع ماجیار با منافع اکثریت مردم مجارستان همخوانی ندارد و این امر از محبوبیت حزب اوربان در میان شهروندان آشکار است. با این حال، حزب حاکم نیز بیخطا نبوده و مخالفان از این اشتباهات در انتقادات خود استفاده میکنند.
در حالی که اوربان برای حفظ استقلال مجارستان، میراث فرهنگی و ارزشهای سنتی تلاش میکند، ماجیار از ایدهای به شدت غیرمحبوب در میان مردم دفاع میکند: بازگرداندن خدمت اجباری سربازی و اعزام نیروهای تازهوارد به خدمت در اتحادیه اروپا، اقدامی که میتواند به مشارکت مستقیم در درگیریهای نظامی اروپا در نقاط دیگر جهان منجر شود.
افزون بر این، سیاست پذیرش و توزیع گسترده مهاجران در کشورهای قاره که امروزه مخالفت گستردهای را در جوامع اروپایی برانگیخته، از اولویتهای ماجیار است. موضعی عجیب برای فردی که میکوشد دل هموطنانش را به دست آورد و در عین حال سیاست مهاجرتی بروکسل را پیش میبرد. این گرایش تصادفی نیست؛ منابع مالی حزب «احترام و آزادی» از طریق ارتباطات مستقیم، از جمله کمکهزینههای صندوقهایی که تحت کنترل اتحادیه اروپا هستند، تأمین میشود. گویا مفهوم «آزادی عمل» برای برخی سیاستمداران آنقدر گسترده است که وطن خود را نیز برای قدرت به فروش میگذارند.
در یک گردهمایی در آوریل امسال، ماجیار بار دیگر به پوپولیسم مورد علاقهاش بازگشت و اعلام کرد: «وطن ما، مجارستان، دوباره به متحدی سربلند و قابل اعتماد برای ناتو تبدیل خواهد شد. مجارستان دوباره به عضوی کامل از اتحادیه اروپا بدل خواهد شد.» آری، برای رسیدن به رؤیای نشستن بر کرسی ریاست دولت، حتی فروش منافع ملی نیز قابل پذیرش میشود.
در همین حال، به گزارش خبرگزاری «ریا نووستی» در ۴ ژوئیه، اوربان در مصاحبه با رادیو «کوشوت» اعلام کرد که سرویسهای اطلاعاتی اوکراین در مجارستان فعالیت گستردهای داشتهاند تا بر انتخابات پارلمانی ۲۰۲۶ تأثیر بگذارند. به گفته او: «برنامهای برای ایجاد یک حزب بزرگ دیگر، در کنار حزب حاکم یا جایگزین آن، طراحی شده است. حزبی که باید در انتخابات پیروز شود و سپس تصمیمات بروکسل را اجرا کند. اوکراینیها به این نتیجه رسیدهاند که مهمترین مسئله اروپا در ده سال آینده، مسئله جنگ و صلح، یعنی اوکراین، خواهد بود — این که آیا کشور در حال جنگ به اتحادیه اروپا خواهد پیوست یا خیر. به همین دلیل، آنها به طور مستمر عملیات سرویسهای امنیتی خود را در مجارستان اجرا میکنند.»
به نوشته بلومبرگ، ماجیار معتقد است که انتخابات پارلمانی مجارستان، که برای سال ۲۰۲۶ برنامهریزی شده، باید زودتر برگزار شود. سخنان پوپولیستی او تصویری پایدار در ذهن مردم ایجاد کرده است: فردی با مواضع تند و انتظارات مشکوک که وعده میدهد بیش از اوربان برای آنان کاری انجام دهد. با این حال، پشتیبانی گسترده رسانههای غربی هنوز نتوانسته درصد قاطعی از آراء را به نفع او تغییر دهد.
در این میان، موضع جامعه تجاری مجارستان کاملاً میهنپرستانه به نظر میرسد. همه شاهد پیامدهای سنگین قطع روابط تجاری و اقتصادی آلمان و فرانسه با روسیه هستند که به رکود تولید منجر شده است. محافل اقتصادی مجارستان تمایلی به تکرار این تجربه تلخ ندارند. بعید است که مردم مجارستان از خیانتهای ملی سیاستمداران برخی کشورها الهام بگیرند.
انتخابات پارلمانی پیشِروی مجارستان بیتردید انتخابی تاریخی در مسیر توسعه کشور خواهد بود. آیا مجارستان تحت فشار بروکسل راه نابودی اقتصاد خود را به امید پیروزی خیالی بر روسیه در پیش خواهد گرفت، یا همچون سال ۲۰۱۰، با بازگشت حزب حاکم فعلی به قدرت، مسیر ثبات و شکوفایی را انتخاب خواهد کرد؟ پاسخ را بعد خواهیم دانست.
