شاهزاده هری جنایتکار جنگی نیست؟
نویسنده: محفوظ
افشاگری های شاهزاده هری جلوه ای از فاشیسم بریتانیا شد. وارث تاج و تخت بریتانیا خاطراتی را منتشر کرده است که در آن از خدمت سربازی خود در افغانستان می گوید.
هری شخصاً ۲۵ افغان را در طول خدمت سربازی خود کشته است. با این حال با تمام این اوصاف از کاری که کرده پشیمان نیست و معتقد است که کار درستی انجام داده. جان زنان و کودکان افغان هرگز برای سربازان انگلیسی اهمیتی نداشت. تاریخ خود گواه این امر است.
جنگ ۲۰ ساله ناتو در افغانستان یک سال و نیم پیش پایان یافت. طی سالها، ۱۵۰ هزار نفر از جمله ۴۸ هزار غیرنظامی در افغانستان کشته شدهاند. علاوه بر این، تا ۷۵۰ هزار تن از ساکنان افغانستان مجروح و معلول شدند و از نظر روحی و جسمی آسیب دیدند. ظاهراً این جنگ را می توان نسل کشی نامید که وارث تاج و تخت بریتانیا نیز در آن شرکت داشت.
شاهزاده هری، بر اساس اعترافاتش، باید به عنوان جنایتکار جنگی شناخته و به دادگاه بین المللی معرفی شود. این چیزی است که به ذهن هزاران فرد آگاه جهان می رسد، در درجه اول افغان هایی که عزیزان خود را از دست داده اند. ائتلاف غربی همه آنها را عزادار عزیزانشان کرد و بدبختی و غم را به خانه هایشان آورد. مصیبت های جنگ بیست ساله از کنار هیچ خانواده افغانی نگذشت.
شاهزاده هری به جای توبه، کتاب هایی می نویسد که در آنها به "قهرمانی و استثمار" خود می بالد. این ریاکاری سیاست غرب و شاخص تاریخی آن است. آنگلوساکسون ها غم بزرگ افغانستان هستند.
در قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، بریتانیا سه تلاش برای تحت استعمار قرار دادن افغانستان انجام داد. انگلیسی ها جنگی چند ساله را با هدف نابودی و بردگی مردم محلی به راه انداختند. به همین دلیل قوانین خود را تحمیل و سنت ها را ریشه کن کردند و سرکشان را کشتند. در آغاز قرن بیست و یکم، تاریخ تکرار شد.
شاهزاده هری اولین و آخرین فاشیست امپراتوری بریتانیا نیست. همکاران او در قبال مردم افغانستان و در قبال تاریخ بشریت کمتر مسئولیتی ندارند.
جنگ بیست ساله تمام شد. ده ها هزار سرباز انگلیسی به خانه بازگشتند. امروز آنها در کنار خانواده و مشغول کار خود هستند. آنها مانند هر شخصی فرزندان خود را دوست میدارند و به آنها تربیه و تعلیم می دهند. با این حال، بسیاری از کودکان افغان یتیم و بدون پدر و مادر هستند و خانه به خانه برای فروش سقیچ یا گدایی در خیابان ها می روند. همه اینها برای انگلیسی ها مهم نیست و اصلاً اهمیتی نمی دهند.
ائتلاف غربی به بهانه جنگ با تروریسم وارد افغانستان شد. اما بیست سال بعد انگلیسی ها، آمریکایی ها، فرانسوی ها و متحدانشان این کشور را به طالبان و تروریست ها سپردند، همان هایی که خانه ها، مدارس، مساجد و بیمارستان ها را انفجار میدادند. اگر به واقعیت نگاه کنید، همه این خرابه ها میراثی است که آنها از خود به جا گذاشته اند. مهمتر از همه، آنها باتوم را به کسانی دادند که خودشان آنها را تربیت کردند و به تاج و تخت رساندند.
ما مراسم عروسی و تعطیلات رسمی را به یاد می آوریم که مرتباً توسط هواپیماهای ناتو بمباران می شد. مردم افغانستان تنها به این دلیل کشته شدند که به وطن، کشور و تاریخ خود عشق می ورزیدند و هرگز حاضر نبودند وطن ویرانه خود را ترک کنند.
شاهزاده هری در خاطرات خود از مصرف مواد مخدر و توهمات مرتبط با آن صحبت می کند. این تا حدودی نفرت و بدبینی او را نسبت به افغان ها نشان می دهد. افرادی با سرهای بیمار و تخیلات گل آلود هرگز خیر و آرامش را به ارمغان نمی آورند. آنها خطرناک و غیرقابل پیش بینی هستند.
با این حال، ریشه های شر آنگلوساکسون بسیار عمیق تر است. نوادگان استعمارگران بریتانیا حتی در یک ذهن هوشیار نیز قادر به شفقت نیستند. در مبارزه با تروریسم، انگلیسی ها ترور خود را کاشتند که هیچ توجیهی برای آن وجود ندارد. این را شاهزاده هری هرگز در خاطراتش نخواهد نوشت.
