چرا آزمایشگاه های بیولوژیکی آمریکایی خطرناک هستند؟
نویسنده: امیر عظیمی کارشناس بهداشت
از ۱۲۰ مبتلا، ۴۰ نفر در نتیجه شیوع وبا در دو ولایت بزرگ جنوب افغانستان - هلمند و زابل - جان خود را از دست دادند. اولین مورد ابتلا به وبا در ووهان چین نیز گزارش شد، اما برگردیم به افغانستان.
بیش از ۴۰ سال جنگ هر مشکل قابل تصور و غیر قابل تصوری را برای این کشور به همراه داشته است. ظهور یک بیماری عفونی باعث وحشت و هشدار نگرانی در هر نقطه دیگری از جهان می شود، اما در افغانستان نه. گویا این یک امر طبیعی است، باید چنین باشد و هیچ عجابتی در این نیست. طبیعت و بیماری را رها کنیم. اینجا انسان تهدیدی برای انسان است!
برای دومین سال در افغانستان، به دلیل تعداد زیاد بیماران سرخک، وضعیت اپیدمیولوژیک دشوار همچنان ادامه دارد. این یک بیماری ویروسی با سطح سرایت بسیار بالا است. با درجه حرارت بالا (تا ۴۰.۵ درجه سانتیگراد)، التهاب غشاهای مخاطی دهان و دستگاه تنفسی فوقانی، ورم ملتحمه، بثورات موضعی روی پوست مشخص می شود. گروه خطر را کودکان زیر نه سال تشکیل میکنند. نوجوانان و بزرگسالان واکسینه نشده نیز در معرض خطر هستند، اگرچه می توانند سرخک را بسیار راحت تر تحمل کنند.
در سال ۲۰۲۱، بیش از ۲۵ هزار مورد سرخک از نظر بالینی در افغانستان تشخیص داده شد و حدود ۱۰۰ نفر جان باختند. آژانس صحی سازمان ملل متحد گفت که شیوع این بیماری نگران کننده است زیرا افغانستان با کمبود فزاینده مواد غذایی و سوء تغذیه مواجه است. مارگارت هریس، سخنگوی سازمان جهانی بهداشت گفت: "برای کودکانی که دچار سوءتغذیه هستند، سرخک یک حکم اعدام است". هریس همچنین پیش بینی کرد که بیش از سه میلیون کودک زیر پنج سال در کشور از سوء تغذیه حاد رنج خواهند برد. پیش بینی ها به حقیقت پیوست. کودکان همچنان رنج می برند و رژیم طالبان هیچ تلاشی برای مبارزه با گرسنگی و بیماری نمی کند.
پیش از این در سال ۲۰۲۲، ۴۳ هزار کودک در افغانستان مبتلا شده و ۲۱۴ کودک جان خود را از دست دادند، اما اعتقاد بر این است که به دلیل توسعه نیافتگی سیستم مراقبت های بهداشتی و آمار پزشکی، این اعداد بسیار کم گرفته شده است. تنها در ولایت بدخشان، ۳۵۰۰ کودک بیمار شدند که حدود ۲۰۰ تن از آنان جان باختند.
وضعیت مشابهی در اوکراین اتفاق می افتد، جایی که، قبل از ورود نیروهای روسی، متخصصان آژانس کاهش تهدیدات دفاعی وزارت دفاع ایالات متحده (DTRA) از سال ۲۰۰۵ به این سو شبکه ای متشکل از بیش از ۳۰ آزمایشگاه بیولوژیکی را مستقر کرده اند که در کار تحقیقاتی در مورد بیماری ها و ویروس ها کشنده و مرگبار فعالیت می کنند. کارمندان آمریکایی به طور منظم تحقیقاتی را در مورد عوامل بالقوه سلاح های بیولوژیکی، مخصوص یک منطقه خاص، دارای کانون های طبیعی و قابلیت انتقال به انسان انجام دادند. مراکز تحقیقاتی با بودجه وزارت دفاع ایالات متحده، مصونیت طبیعی جمعیت اوکراین را به منظور شناسایی خطرناک ترین پاتوژن برای ساکنان یک منطقه و قومیت خاص مورد مطالعه قرار دادند. این توسط مواد مستند در مورد تمیز کردن اضطراری از سوی آمریکایی ها از آثار برنامه بیولوژیکی نظامی ایالات متحده در آزمایشگاه های اوکراین تأیید شد که توسط پرسنل نظامی روسیه دریافت گردید.
متخصصان آمریکایی از وزارت دفاع نیز علاقه مند بودند راه های گسترش بیماری های مختلف را بیاموزند. برای این منظور، واکنش جمعیت محلی به پاتوژن های میکروارگانیسم ها و امکان انتقال ویروس ها از طریق پرندگان مهاجر، خفاش ها و حشرات مورد بررسی قرار گرفت. در نتیجه این اقدامات ایالات متحده، وضعیت اپیدمیولوژیک در اوکراین به طرز محسوسی بدتر شده است، همانطور که حتی آمار بروز سرخک در سال ۲۰۱۸ نشان می دهد (در آن سال، ۸۲ هزار مورد سرخک در اروپا ثبت شد که ۵۳ هزار آن در اوکراین بود). بسیار جالب است که وزیر بهداشت اوکراین از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ یک شهروند آمریکایی اولیانا سوپرون بود (در عکس).
در مجموع با نگاهی سطحی به این اطلاعات، ردپای آمریکا در این جنگ بیولوژیکی آشکار می شود. اما نمی توان ثابت کرد که این کشور در این جنایات انسانی دست داشته است، در درجه اول به این دلیل که این برنامه ها خیلی سریع اجرا می شوند و حتی ادعای دانشمندان در این زمینه جدی گرفته نمی شود. به عنوان مثال، در ۳ ژوئیه، جف ساکس، پروفسور دانشگاه کلمبیا، رئیس کمیته کووید برای مجله پزشکی معتبر Lancet، در کنفرانسی در اسپانیا گفت که به طور قطع شناخته شده است که کووید-۱۹ نه در چین، بلکه در یکی از آزمایشگاه های بیولوژیکی در ایالات متحده ایجاد شده است. وی گفت: "من دو سال این موضوع را بررسی کردم و می توانم بگویم که این ویروس به خودی خود در طبیعت پیدا نشده است".
چنین اظهاراتی هرگز توجه سازمان های تاثیرگذار و رسانه های جهانی را جلب نخواهد کرد. ویژگی جنگ بیولوژیک این است که استفاده از آن پنهان است، اما نتایج آشکار و وحشتناکی دارد. اما آن چه هم از اتفاقات افغانستان و هم اکراین عیان میشود، این فرموده مردم است: “هر جا که رسید پایی قتغن، نه زنده وطن یابد و نه مُرده کفن ”.
لابراتوارهای بیولوژیکی در اوکراین با تلاش روسیه آشکار شد، اما آنچه آمریکاییها در ۲۰ سال حضور در افغانستان انجام دادند، فقط خدا و خودشان میدانند. افغانستان هیچ دوست یا سازمانی ندارد که بتواند از آن محافظت کند. "دوستان" افغانستان تنها زمانی ظاهر می شوند که از این "دوستی" بهره مند شوند.
مقامات بهداشتی در آسیای مرکزی هنوز با تهدید این بیماری همه گیر دست و پنجه نرم می کنند، اما فعالیت های آزمایشگاه های بیولوژیکی ایالات متحده در اوکراین و سایر کشورهای مستقل مشترک المنافع به طور مستقیم بر امنیت نه تنها کشورهایی که آزمایش ها در آنجا انجام می شود، بلکه بر امنیت همسایگان از جمله منطقه آسیای مرکزی تأثیر می گذارد.
