آینده افغانستان با کسانی که در ۴۵ سال اخیر سیاست را در انحصار خود گرفتهاند، نمیشود رقم زد!
نویسنده: ملک ستیز پژوهشگر روابط بین الملل و استاد دانشگاه
حکومت ها در تبعید تحت شرایط ویژه سیاسی شکل میگیرند. وقتی دولت اصلی یا مبدا توسط گروه های سیاسی از طریق غیر مشروع مصادره میشود، گروه های سیاسی و فعالان اجتماعی و شخصیت های تخصصی و برازنده حکومت در تبعید را سازماندهی میکنند. حکومت در تبعید باید دارای پانزده کاربرد اساسی باشد.
۱ - تامین ارتباط در داخل کشور از طریق گفتشنود فعال و سازنده و ایجاد فضای همدیگرپذیری
۲- ایجاد گروه فعال سیاسی که از شخصیتهای برازنده و معتمد شکل گرفته باشد و از میان آنها شناسایی رهبری جذاب و عملگرا که ظرفیت بالایی در هماهنگی، مدیریت و رهبری داشته باشد.
۳ - کسب اعتماد میان مردم برای حصول مشروعیت ملی.
۴ - کسب اعتماد بین الملل برای حصول مشروعیت جهانی.
۵ - تنظیم استراتژی ملی برای نجات کشور در همکاری متخصصین ملی و بینالمللی. و بر بنیاد درسهای تاریخی در سطح ملی و جهانی.
۶ - ایجاد کابینهی تخصصی-سیاسی که واقعیت های جامعه را شناسایی و راه های برونرفت از بحران را به برنامه سیاسی خود تبدیل بتواند.
۷ - ایجاد برنامه عمل سازنده در هماهنگی با بازیگران ملی و بینالمللی و زمینه سازی برای فرصتهای مشارکت شهروندان به ویژه جوانان در تطبیق آن.
۸ - تامین منابع مالی و تخصصی برای هزینه های داخلی و خارجی بر بنیاد اصل شفافیت
۹. ایجاد یک میکانیسم قابل دسترس و ساده برای ارزیابی، گزارشدهی از فعالیت برای مردم بر بنیاد اصل حاکمیت قانون و اصل حسابدهی.
۱۰ - تعامل و ایجاد زمینه های مشارکت فعال و سازنده با شهروندانی که در خارج از کشور بهسر میبرند.
۱۱ - لابیگری تخصصی و دادخواهی ارزشها برای ارمان های ملی که در استراتژی سیاسی نضج یافته اند.
۱۲ - بسیج نیرو های مخالف از دید سیاسی، نظامی و اقتصادی در حمایت مردم و ایجاد اجماع مردمی.
۱۳ - همگرایی با نهاد های جامعه مدنی و رسانهای برای تشریک مساعی اجتماعی و ارزشی.
۱۴ - ایجاد نهاد فعال و پویای تبلیغاتی بر تطبیق برنامه های سیاسی.
۱۵ - ایجاد اطاق فکر سیاسی در هماهنگی با شخصیت های علمی، تخصصی و فهیم کشور.
من طرفدار ایجاد حکومت در تبعید هستم و آنرا مهم می پندارم در صورتیکه این اصول در آن رعایت شود. تجارب جهانی نشان داده است که حکومت در تبعید به معنای یک ساختار سیاسی جاگزین است که باید نشان دهد و به اثبات رساند که کارایی بهتری از دولت مبدا دارد.
اما پرسشهای من اینها هستند:
آیا با همین آقایانی که داد از حکومت در تبعید میزنند این اصول برآورده میشود؟ پاسخ روشن است.
آیا این آقایانی که سیاست را در ۴۵ سال گذشته از سر و گردن محاصره کرده اند در حکومت تبعید، کنار میروند و جا را برای نسل جدید باز میکنند؟ این پاسخ هم روشن است.
آیا این آقایان اعتماد مردم را برای این کار بزرگ یعنی ایجاد حکومت در تبعید با خود دارند؟ پرسش روشن است.
آیا این آقایان کارنامه های پاک در تجربه دارند. این پرسش هم روشن است.
حکومت در تبعید نباید استفاده سؤ سیاسی شود. به باورم حالا فرصت آن رسیده است که ما یک حکومت تخصصی برای جایگزینی آینده افغانستان طرحریزی کنیم. طبیعی است که سیاستمداران میتوانند در آن سهیم شوند. اما سیاست مدارانی که با فکر بکر و تازه و شخصیتهای خبیر که به درد آینده کشور میخورند، در آن جا داشته باشند. در آنصورت مردم به آنها دل خواهند بست.
