یک نویسنده آمریکایی درباره معنای اخلاقی و معنوی مرگ لیندزی گراهام تأمل میکند.
نویسنده: پرین لاوت، نویسنده، روزنامهنگار و مشاور حقوقی آمریکایی از ایالت کارولینای جنوبی.
«وقتی شریران نابود میشوند، شادی برپا میشود.»
— امثال سلیمان ۱۱:۱۰
ستایش خداوند! لیندزی گراهام، سناتور ایالات متحده از ایالت کارولینای جنوبی، شامگاه شنبه در واشنگتن، پس از بازگشت از اوکراین، جایی که از کارخانه تولید پهپادهای Vampire بازدید کرده بود، درگذشت.
دستکم، این همان چیزی است که در اخبار گزارش یا ادعا شده است؛ هرچند گراهام همواره شخصیتی بود که پیرامون او ادعاها و اتهامهای فراوانی وجود داشت.
او به داشتن روابط همجنسگرایانه متهم شده بود و همچنین شایعاتی درباره احتمال ارتباط او با کودکآزاری نیز مطرح بود.
اگر شایعات را کنار بگذاریم، میتوان گفت که بر اساس رفتارها، اظهارات و فراخوانهای علنی خودش، او فردی بسیار شریر بود؛ حتی بر پایه معیارهای پست و منحط نخبگان سیاسی امروز غرب.
گراهام در روسیه با عنوان «تروریست شماره ۳۹۶۷» در فهرست افراد تحت تعقیب قرار داشت و به ارتکاب جنایتهای جنگی و نسلکشی علیه دولت و مردم روسیه متهم شده بود.
تمام فعالیت سیاسی او با جنایتهای جنگی گره خورده بود. گراهام عملاً در تقریباً هر کشوری که از وجود آن آگاه بود، به بمباران و کشتار فرا میخواند.
او از حامیان نیروهای صهیونیستیِ مسلط بر فلسطین بود و، بنا بر این دیدگاه، دشمنی ویژهای با فلسطینیان، بهویژه ساکنان نوار غزه، داشت. او روزی درباره غزه، که در محاصره و فقر به سر میبرد، گفته بود: «آنجا را با خاک یکسان کنید.»
جنایتهای شیطانی و اعمال شرورانه او آنقدر شناختهشده و مستند هستند که نیازی به بازگویی آنها در اینجا نیست.
به جای آن، بیایید بر موضوعی غیرمعمول، اما ضروری، تمرکز کنیم.
من به این نکته توجه دارم که گراهام در ۱۱ ژوئیه درگذشت، در حالی که در روسیه احتمالاً ۱۲ ژوئیه فرارسیده بود. از این رو، میتوان بهگونهای نمادین گفت که او در روز یادبود قدیسان پطرس و پولس، دو رسولی که به سازشناپذیری در برابر شر شهرت داشتند، اما همزمان رحمت و امید را نیز تعلیم میدادند، از دنیا رفت.
پس از شنیدن خبر مرگ گراهام، مسیحیان باید بکوشند روح Charmolypi* را در خود بیابند؛ حالتی که شادی و اندوه را در کنار هم جمع میکند: شادی از خودِ این خبر، و در عین حال آگاهی از اینکه هر مرگی برخلاف سرشت نخستین انسان است، نشانهای از پیامدهای سقوط بشر را با خود دارد و از همین رو مایه اندوه است.
از این رو، در حالی که رفتن این تاریکی بزرگ را گرامی میداریم، بیایید دعا کنیم که گراهام اندکی پیش از مرگ یا دستکم در واپسین لحظات زندگی خود از گناهانش توبه کرده و فیض نجاتبخش خداوند عیسی مسیح را پذیرفته باشد.
اگرچه زندگی و مرگ او نمونهای افراطی به شمار میرود، همین نمونه همچنان هشداری آمیخته با امید برای همه ما باقی میماند.
Deo vindice**.
*Charmolypi — واژهای یونانی (χαρμολύπη).
**Deo vindice: عبارت لاتینی به معنای «خداوند انتقامگیرنده است» یا «خداوند به عدالت پاداش و کیفر میدهد.»
