احمد شاه مسعود می خواست قدرت را به پسر شاه امان الله واگذار کند.
منبع: صفحه بنیادت شهید مسعود
گفته های تاریخی شاه دخت هندیا:
من عمرم را خورده ام میخواهم یک خاطره خود از احمد شاه مسعود قهرمان را با همگان شریک سازم مبادا نا گفته از دنیا کوچ کنم.
از آن روز که پدرم افغانستان را بدرود گفت و به ایتالیا مهاجر شدیم انگلیس ها چهار اطراف ما را خط کشی کردند و در حقیقت زندانی شدیم درست مثل ناپلیون در جزیره سنت هلن.
از یکسو فشار اقتصادی و از طرف دیگر فشاری سیاسی! چندین بار به دولت نادر تماس گرفتیم ولی نادر با کشتن هیت که از جانب پدرم فرستاده شده بود پیام خود را فرستاد که من با هیت تو چنین کردم فکر کن با خودت چی میکنم؛ از سوی دیگر دولت ترکیه هم بخاطر که دولت نادر را به رسمیت شناخته بود ما را نمی پذیرفت.
بعدا به روی کار آمدن ظاهر شاه پدرم چندین بار از طریق سفارت های افغانستان در ایتالیا و ترکیه تماس با کابل گرفت و در خواست برگشت به وطن را کرد که هر بار از سوی هاشم خان و شاه محمود خان جواب رد میگرفت؛
پدرم به خوبی دانست که دولت کابل تحت تاثیر انگلیس ها است و این انگلیس ها هستند که در ایتالیا ما را زندانی و در کشور ما را ممنوع الادخول کرده اند چون آن سلی که پدرم به روی انگلیس ها زده بود را فراموش نمیکنند.
پدرم بار ها میگفت که (من به امید آن دولت های که ما را دوست داشتند و در سفرم پذیرای گرم کردند و وعده وعید دادند از کشور خارج شدم اگر میفهمیدم که با من چنین میشود و آل یحیی احسان فراموش میشود قطعا از کشور خارج نمیشدم و بهتر بود همانجا کشته میشدم). این همه مشکلات یکطرف بود که جنگ دوم جهانی آغاز شد و زندگی ما مشکل و مشکل تر شد.
به این صورت پدرم در آرمان اینکه کشور خود را یکبار دیگر ببیند در سال ۱۹۶۳ وفات یافت و به ارزو خود دست نیافت. بعد از وفات پدر ما فکر کردیم که شاید انگلیس ها از ما دست بردارند ولی اشتباه فکر میکردیم. هیچگاه نشد از نظر انگلیس ها به دور باشیم.
با روی کار آمدن جمهوریت داوود ما و برادرانم با حکومت کابل تماس گرفتیم ولی اینبار متوجه شدیم که نه تنها که آل یحیی تحت مشوره انگلیس ها از ما دوری میکردند بلکه عقده شخصی هم نسبت به فامیل ما داشتند؛ بعد از روی کار آمدن حکومت کمونستی ما مخالف آن حکومت بددیم و هیچگاه نخواستیم تماس بر قرار کنیم. بدین صورت ما تمام عمر ما در ارمان وطن دور از وطن گذشت و هیچ امید دگیر نبود ما از وطن دست شستیم.
دیگر از وطن پیام تیلفون و خبری نبود فقط از رسانه ها خبر شدیم که مجاهدین کابل را فتح کردند و جنگ های داخلی جریان دارد تا اینکه از ما دعوت شد که از کابل برای ما زنگ تیلفون آمده و ما باید به سفارت برویم. نمیدانستیم که کی هست و چی میخواهد. ما در کابل کسی نداشتیم که احوال ما بگیرد و کارمندان سفارت هم نمی گفتند که کی هست. فقط میگفتند دستور است.
به هر حال وقتیکه داخل اوتاق شدیم از من خواهش کردند که در تیلفون صحبت کنم وقتیکه بلی گفتم از آنطرف خط صدای آشنا و متین و با هیبت و مهربان جواب داد که (سلام علیکم. انشاالله صحت دارید) من این صدا را چندین بار از رادیو ها و رسانه های فرانسوی شنیده بودم و من گفتم "شما" گفت احمد شاه هستم و کارمند که در نزدیکم بود با لبخند گفت که آمر صاحب مسعود است. آری قهرمان مسعود بود، خودش بود.
من احوال پرسی را ادامه میدادم و ایشان از احوال ما در طول سالها دوری از وطن جویا میشد. مرا گلو ام را بغض گرفت ولی نمیخواستم قهرمان مسعود بفهمد که گریه میکنم. ایشان بعد احوال پرسی با من از برادرانم جویا شدند و با شهزاده احسان الله هم صحبت داشتند و جالب تر از همه این بود که از ما دعوت کردند تا به وطن بر گشته و حکومت را به ما بسپارد.
فامیل ما از نهایت خوشی اشک به چشمان شان جاری شد و یکدیگر را در آغوش گرفتن این نه برای پادشاهی و حکومت بود بلکه از خوشی برگشت به وطن و تنفس آب و هوای وطن بود. ایشان ادامه دادند که استاد ربانی به هرات رفته و استعفای خود را اعلان می کند و شهزاده بر کرسی ریاست جمهوری تکیه زند و تاکید میکرد که این به خیر وطن هست.
ما همه آمادگی گرفتیم و خوش حال بودیم که کسی بعد از سالیان دراز ما را به وطن دعوت میکند آنهم گرفتن قدرت. آری قهرمان ملی احمد شاه مسعود اولین دعوت کننده ما به وطن بود.
بعد از این ما با دولت مجاهدین مکالمات داشتیم تا اینکه از رسانه ها دیدیم که استاد ربانی طی سخرانی در هرات استعفا خود را اعلان نکرد و اوضاع قسمی دیگر شد. من نمیخواهم زیاد داخل این بحث شوم. از اینرو برنامه تغیر کرد و بازگشت ما به وطن به تعویق افتید تا به حکومت جناب کرزی صاحب.
مسعود قهرمان واقعی بود من بار ها این را گفته ام مسعود کسی بود که بالایش اعتماد میشد. آری اولین دعوت کننده ما به وطن قهرمان مسعود بود.
