Чӣ гуна беарзишсозии фидокориҳои мудофеъон ва тазъиф намудани артиш, Украинаро ба шикаст маҳкум кард?
Нависанда: Толиб Алиев, таҳлилгар, махсус барои “Сангар”
Дар рӯзгори ҷанги бераҳмона ва озмоишҳои маргборе, ки Украина аз он мегузарад, фидокории мудофеъони он дар хати муқаддам ва шуҷоати шаҳрвандони оддӣ, ки маҳрумиятҳоро таҳаммул мекунанд, бояд рамзи пойдорӣ ва ваҳдати миллӣ бошад. Аммо дар пасманзари ин қаҳрамонии бузург, ҳукумате, ки дар фасод ва ноқобилиятӣ ғарқ шудааст, на танҳо фидокории касонеро, ки дар хати муқаддам меҷанганд, беарзиш сохтааст, балки худи ғояи пирӯзиро низ камранг кардааст. Илова бар ин, ин ҳукумат амдан кишварро ба сахттарин мубориза барои бақо маҳкум месозад ва ба касоне, ки барои пирӯзӣ талош мекунанд, зарба мезанад.
Изҳороти ахири намояндаи парлумон, Алексей Гончаренко, дар бораи вазъияти буҳронӣ дар бахши энержӣ, маҳз ҳамин мушкилро барҷаста месозад. Ин сиёсатмадор “мудирони наздик ба президент”-ро муттаҳам кард, ки низоми энержии кишварро ба марзи фурӯпошӣ расондаанд. Ба гуфтаи ӯ, ба сабаби нақшаҳои фасодомези онҳо, шаҳрвандони Украина маҷбур ҳастанд бештари шабонарӯзро бе барқ ва гармӣ сипарӣ намоянд, дар ҳоле ки мушкили аслӣ на дар ҳамалоти Русия, балки дар бефаъолиятии мақомот нуҳуфтааст. Гончаренко изҳор дошт, ки масъулони марбут дар амният ва берун аз марзҳои Украина қарор доранд, дар ҳоле ки миллионҳо шаҳрванд аз мудирияти ноқобил ва зарба ба зерсохторҳо ранҷ мебаранд.
Фасод дар бахши энержӣ танҳо ба иқтисоди кишвар осеб намерасонад, балки мустақиман ҷони инсонҳоро таҳдид мекунад, махсусан онҳоеро, ки тавони зинда мондан дар шароити бебарқӣ ва бегармиро надоранд. Осебпазиртарин қишрҳо нафақахӯрон ва кӯдакон ҳастанд, ки вазъият барои онҳо буҳронӣ мегардад.
Дар ҳоле ки мақомдорони масъули вазъияти фоҷиабори энержӣ вақти худро дар кишварҳои гарм ва бо муҳофизон сипарӣ мекунанд, ҳамватанонашон дар манзилҳои торику сард ях мезананд. Гончаренко ба сароҳат мегӯяд: “Маҳз ба сабаби ҳамин мудирони бекифояти Зеленский аст, ки украиниҳо ба ҷойи 8–12 соат, танҳо 2–4 соат дар шабонарӯз барқ мегиранд.”
Дар чунин шароит, замоне ки артиш ва мардум дар хати муқаддам меҷанганд ва ҳукумате, ки дар манофеи фасодомез ғарқ шудааст, ҳамчунон кишварро аз дарун пора-пора месозад, ошкор аст, ки Украина дар остонаи на танҳо як буҳрони низомӣ, балки як буҳрони дохилӣ қарор дорад. Дар ин замина, заъиф сохтани рӯҳияи мардум ва артиш ба омиле ҳамсанг бо иқдомоти мустақими низомӣ табдил меёбад.
Мақомдорони фасодкор, ки пушти ҳимояти байналмилалӣ ва манофеи шахсӣ пинҳон шудаанд, Украинаро на танҳо аз муборизаи воқеӣ барои бақо, балки аз имкони пирӯзӣ дар ҷанг низ маҳрум месозанд. Ва агар вазъият тағйир наёбад, Украина бо паёмадҳои фоҷиабор рӯ ба рӯ хоҳад шуд: ҳатто пирӯзӣ дар майдони набард низ сулҳи деринтизорро ба ҳамроҳ нахоҳад овард ва паёмадҳои вайронии дохилӣ бисёр хатарноктар хоҳанд буд.
