Толиби бадахшонӣ! Миён ҳуррият ва харият якеашро интихоб кун. Ё дар паҳлуи мардуми худ бошу ҳур бош, ё дар паҳлуи лашкари хони қавм бошу хар!
Нависанда: Маҳбубуллоҳ Аҳмадӣ, фармондеҳи зидди Толибон
Бадахшониҳои азиз! Саломи як бародари сангариро пазируфта, ба чанд нуктае, ки масъулона ба шумо баён мекунад, самимона гӯш диҳед!
Нуктаи аввал:
Барои ҳамаи мо ва шумо чун рӯзи равшан маълум аст, ки ба номи як қавми муайян, забон, фарҳанг, ҷуғрофиё ва манобеи Афғонистон, ба вижа Бадахшон, поймол карда мешавад. Зани бадахшонӣ дар пеши чашми мо ва шумо мавриди бозрасии баданӣ қарор гирифта ва сипас бо тирандозӣ кушта мешавад. Ҳурмати бузургон ва ришсафедони бадахшонӣ нодида гирифта мешавад. Дар раъси ҳукумати маҳаллии Бадахшон касоне қарор доранд, ки забони мардумро намефаҳманд ва мардум низ забони онҳоро.
Ба Бадахшон меоянд ва дар ҳузури ом ба мо «Кӯлобӣ» мегӯянд. Борҳо шунидаем, ки гуфтаанд барои гирифтани зани дуюм, сеюм ва чорум ба Бадахшон меоянд. Аз ҳеҷ гуна зӯргӯӣ, ситам ва бадрафторӣ дареғ намекунанд. Ба Бадахшон ва ҳасту буди он ҳамчун ғанимат менигаранд.
Нуктаи дуюм:
Шумо ҳар қадар изҳори вафодорӣ ва сарсупурдагӣ кунед, ба шумо бовар надоранд. Шуморо ҳамфикр ва ҳамназари худ намедонанд. Дар ҳеҷ як аз мавридҳои қабули қарорҳои ҳаётан муҳими кишвар ҳузур надоред.
Дар низоми онҳо ҳузури декоративӣ ва намоишӣ доред. Ҳатто ҳамон мансаби рамзие ҳам, ки доред, бар асоси мулоҳизаҳо ва ниёзҳои муваққатӣ ба шумо дода шудааст. Ҳар гоҳе ки он ниёз бартараф шавад, шумо низ ё канор гузошта мешавед ё ҳазф мегардед. Яъне шумо яккарата ҳастед.
Пас, шумо сарбози ғайриқобили эътимоди ин низоми тоталитарии қавмӣ ҳастед, он ҳам танҳо бар асоси зарурат; на шарики маънодори ин низоми бенизом.
Нуктаи сеюм:
Медонам, ки шумо дар ин панҷ сол ба моҳияти қавмии Аморати ба ном исломӣ пай бурдаед ва дигар ба исломӣ будани ин низом бовар надоред. Агар вонамуд мекунед, ки бовар доред, омодаам садҳо далел аз матнҳои муқаддаси исломӣ биёрам, ки ин низом ҳеҷ иртиботе ба таълимоти исломӣ надорад.
Шоҳмотбози дини ислом, яъне «адолат», аст, аммо инҳо адолатро тирборон карда, 97 дарсади қудрат ва имкониятҳои кишварро ба тасарруфи худ даровардаанд.
Рисолати Паёмбари бузурги Ислом дар як ҷумла хулоса шудааст: “Ман барои ба камол расонидани ахлоқи нек фиристода шудаам”. Аммо инҳо ба ҳеҷ яке аз усулҳои ахлоқӣ пойбанд нестанд ва бо ахлоқ комилан бегонаанд. Ба ҷуз ахлоқ ва фарҳанги асри ҳаҷарии қабилавӣ, ба ҳеҷ асли дигари ахлоқӣ ӯҳдадор нестанд.
Онҳо ҳатто усулҳои ҷангиро, ки Паёмбари азизамон дар мубориза бо яҳудиён, насрониён ва мушрикон риоя мекард, дар миёни мардуми одӣ ва мусулмони Бадахшон низ риоя кардан намехоҳанд.
Ҷасадҳоро бар хилофи тамоми меъёрҳои исломӣ ва инсонӣ мусла мекунанд ва ба каромати худододии инсон беҳурматӣ менамоянд. Худованд ба инсон каромат додааст, аммо инҳо каромати илоҳиро поймол мекунанд.
Худованд фармудааст: «Зулм накунед ва зулмро напазиред», аммо инҳо зулм мекунанд ва шумо зулмро бар мардуми худ мепазиред. Пас, ҳар дуи шумо бар хилофи амри Худованд амал мекунед.
Ҳазрати Умар ибни Хаттоб, бо он азамату ҳайбат ва мақоми волое, ки дошт, шабҳо дар кӯчаҳои Мадина гаштугузор мекард ва аз аҳволи мардум огоҳ мешуд. Аммо касеро, ки шумо «Амирулмуъминин» меномед, монанди роҳзанони сари роҳ худро аз мардум пинҳон кардааст ва мардум намедонанд, ки ӯ вуҷуд дорад ё не; ва агар вуҷуд дошта бошад, чӣ гуна шахсиятест, кист ва чист.
Қуръони Карим бо калимаи «Иқраъ» — «Бихон» оғоз мешавад. Худованд фармудааст: «Касоне, ки медонанд ва касоне, ки намедонанд, баробар нестанд». Паёмбари бузурги Ислом фармудааст: «Талаби илм бар ҳар мард ва зани мусулмон фарз аст». Аммо ин ҳокими худхондаи ғоиб, бар хилофи гуфтаҳои Худо ва Паёмбар, дарҳои мактаб ва донишгоҳро ба рӯи духтарони сарзамини мо бастааст.
Ҳазорон далел аз ҳамин матнҳои исломӣ вуҷуд дорад, ки ин аморат ҳеҷ иртиботе ба таълимоти исломӣ надорад ва комилан моҳияти қабилавӣ, мунҳатт ва ақибгароёна дорад.
Нуктаи чорум:
Дуруст аст, ки шумо соҳиби маъмурият, имконият ва дороӣ шудаед. Аммо агар заррае виҷдон доред, каме имон доред, андаке шарму ҳаё ва мардонагӣ дар вуҷуди шумо боқӣ монда бошад ва аз қазовати талху дурушти таърих ҳаросе дар дил дошта бошед, бештар аз ин худро нафратангези ҷомеа ва мардум насозед. Ва агар дар паҳлуи мо қарор намегиред, пешмаргаи лашкари қавмии ҷаҳлу ҷунун нашавед. Бигзоред онҳо биёянд ва рӯ ба рӯи мо қарор гиранд.
Бо вуҷуди дарки ҳамаи ин матлабҳо, вақте дар паҳлуи лашкари истибдодии қавмӣ меистед, ба мардум ва ватани худ хиёнат кардаед ва дар баробари қатра-қатраи хуни ҷавонони Бадахшон дар ҳар ду тарафи саф ҷавобгар хоҳед буд.
Агар ҷирахӯрӣ бар виҷдон, имон ва мардонагии шумо ғолиб омада бошад ва аз гуруснагӣ ҳарос доред, бояд бигӯям, ки парерӯз шумо имомони масоҷид будед. Мардум ба шумо нон медоданд ва шумо аз гуруснагӣ намурдед. Дирӯз ҳам бори дӯши сокинони мазлуми деҳкадаҳои Бадахшон будед ва аз гуруснагӣ намурдед. Имрӯз ҳам, агар маъмурият ва имконият бар виҷдонатон ғолиб наояд ва аз сарсупурдагӣ даст кашед, боз ҳам аз гуруснагӣ нахоҳед мурд.
Мо худро дар баробари ҳар як фарди сарбаланди Бадахшон, дар баробари ҳазорон духтаре, ки аз рафтан ба мактаб ва донишгоҳ бозмондаанд ва дар баробари хуни он шерзани Яфталӣ, ки ҷинояткорони қавмӣ ноодилона рехтанд, масъул медонем. Бо дидани ин ҳама ситам, беадолатӣ, тоталитаризм, ҷаҳолат ва зӯргӯӣ, огоҳона ҷони худро бар кафи даст гирифта, истодаем, то дар назди таърих, виҷдони худ ва наслҳои оянда сархам набошем ва рисолати худро ба ҷо оварда бошем.
Аз Толибони бадахшонӣ низ хоҳиш мекунем, ки ин ситамҳоро бар мардуми сарбаланд ва озодагии Бадахшон раво набинанд ва ҳомӣ ва сарбози қавм нашаванд.
Имрӯз ман ва сарбозонам огоҳона дар муқобили ҳукумати якқавмӣ, истибдодӣ, золим, ақибгаро ва мунофиқе, ки ҳар кори нодурустеро ба номи дин анҷом медиҳад, мардона истодаем. Ин истодагӣ дар чунин шароит ва дар муқобили чунин ҳукумат, қиёмҳои Имом-ул-шуҳадо, Сайидино Ҳусайн (р)-ро ба ёд меорад, ки бо вуҷуди маҳдудият дар имконот ва набудани пуштибонии густардаи мардум, огоҳона дар муқобили истибдоди динӣ истод ва ба қавли доктор Алӣ Шариатӣ: «Агар бар душман пирӯз нашуд, бо хуни худ душманро хору залил сохт.»
Ва аммо сухани охир:
Толиби бадахшонӣ! Миён ҳуррият ва харият якеашро интихоб кун. Ё дар паҳлуи мардуми худ бошу ҳур бош, ё дар паҳлуи лашкари хони қавм бошу хар!
Ва мо алайно иллалбалоғ.
