Ваҳшати таҷзия хобҳои ширини хонум Шукрия Боракзайро ошуфта кардааст.
Нависанда: Сурайё Баҳо, нависанда ва мунаққид
Аз ҳамон лаҳазоте, ки Ҷо Байден бардошти ҷомеашиносонаи худро бо дарназардошти хислатҳои этникии мардуми Афғонистон ба сароҳат баён дошт, ки мардумони ин сарзамин муттаҳид намешаванд, ин дарёфт нахустин бор аз сӯи Ҷой Байден иброз нашуда, балки аксар руасои ҷумҳури Амрико ва мушовирони онҳо ин назарро доштанд, ки ин мардуми Афғонистон муттаҳид шуданӣ нестанд. Ҳатто Александри Кабир низ чунин назаре дошт, ки ин воқеияти айниро наметавон бо лаҷоҷати натсионализми авғонӣ инкор кард.
Ин парадокси ваҳшатнок пайомади нақши таърихии Инглис дар кишварамон будааст, ки як қавмро бо фарҳанги вопасгароии қабилаӣ, бидуни доштани аҳлияту дониш бо зӯри сарнайза чандин сада бар сарнавишти аксарияти мардуми Афғонистон ҳоким ва мусаллат сохт, ки аз ин мероٍси шуми Инглис-Амрико Русияву Покистон низ пайравӣ карданд.
Ин пурсиш назди ҳама аст, ки ин қавм чӣ бартарӣ ва вежагӣ дорад, ки ҳама душманону истеъморгарони хориҷӣ ҳамин як қавмро бармегузинад?
Таърих ба ин пурсишҳо посух медиҳад, ки ин табор барои расидан ба қудрат тан ба ҳар коре медиҳанд. Бародар бародаршро кӯр мекунад, падару писар ҳамдигарро мекушанд, хок мефурӯшанд, интиҳору инфиҷор ва кишти маводи мухаддир мекунанд, мардум ва бавежа занонро аз илму дониш ба дур нигаҳ медоранд. Ба хости истеъмор бо ҷангҳои ниёбатии онҳо кишвар ва минтақаро ба оташ мекашанд. Истеъмор бо доштан инчунин роботҳои ваҳшатнок чӣ ниёзе ба роботҳои маснӯӣ дорад?
Бармегардем ба парешонҳолии хонум Шукрия Борикзай ин севгилӣ (маҳбуб)-и расонаҳо, дар мусоҳибаи имрӯзаш бо “Афғонистон Интернешнал”, ки ваҳшати таҷзияи хобҳои ширини сиёсати чандпаҳлуии вайро ошуфта карда буд.
Дар ин барнома хабарнигор сирф рӯи сухани Ҷо Байден тамаркуз мекунад, ки чаро "мардуми Афғонистон иттиҳод намекунанд?". Сухан аз таҷзия набуд, аммо хонум Боракзай ҷои посухи мушаххас ба чигунагии набуди иттиҳод, бар Ҷо Байден хашм мегирад ва ҳароснок таҷзияро нишона мегирад. Аз авҷи ҳайати як равшанфикр ба жарфои ҳайати қабилаии хеш таназзул мекунад ва медонад, дер ё зуд ин иттиҳоди механикӣ ва сохтагӣ, ки саробе беш нест, фурӯ хоҳад пошид.
Дигар ҷаҳон ҳам дарёфтааст, ки ин мардум муттаҳид шуданӣ нестанд ва роҳе ба ҷуз таҷзия барои мардуми таҳти ситам боқӣ намемонад. Дигар намешавад ба баҳонаи иттиҳод пошнаҳои оҳанини чандсадсолаи қабиларо рӯи қабурғаҳои худ таҳаммул кард. Дар фарҷоми ин иттиҳоде, ки дар матн они бардагии ақвом дигар нуҳуфтааст, ба поён хоҳад расид.
Хонум Боракзай бо ҳарос аз таҷзия дар як парадокс гир афтода, ки мабодо дигар севгилии нишастҳои Ҷабҳаи муқовимат ва тоҷикон набошад ва ба Паштунстони Бузург партоб шавад, он ҷо, ки зан дигар ҳувияти фардӣ ва инсонӣ надорад ва сиёҳсар аст.
