گروه های اسلام گرا مانند کمونیست ها نیستند و نه تنها نظام سرمایه داری را تهدید نمی کنند، بلکه بخشی از نظام حاکم جهانی هستند.
نویسنده: فیاض بهرمان نجیمی، تحلیلگر مسائل منطقه ای و بین المللی، عضو شورای مشورتی سنگر.
در جهان امروز تنها نظام سرمایه داری حاکم است. نظام سرمایه داری بر پایه «سود» استوار است . «سود» و «سود» بیشتر هویت بخش و معنای وجودی سرمایه داری است.
این نظام بر اساس منافع اش دوست و دشمن را تعریف می کند و حتا مشروعیت و دموکراسی در دیگر کشور ها را تعیین می کند.
یکی از مقوله های ابزاری این نظام در بیش از ۷۰ سال اخیر «تروریسم» بوده است.
غرب سرمایه داری الی سقوط اتحاد شوروی، واژه تروریست را تنها به جنبش های کمونیستی و آزادیبخش ضد استعماری پیوند میدادند.
پس از سقوط شوروی انواع تروریسم اسلامی را ساختند، که هدف آن گسترش سلطه و نفوذ نظام سرمایه بر جهان بود.
درین میان هیچگونه تفاوت میان سرمایه داری لیبرال دموکراتیک یا اقتدار گرا وجود ندارد، چون ماهیت سرمایه داری ضد دموکراتیک، ضد انسانی و اقتدارگرا است.
سرمایه داری ایالات متحده آمریکا با متحدان آن، یا چین، روسیه، هند، ایران وغیره همه دوست و دشمن شان را بر اساس «سود» سرمایه تعریف می کنند، نه معیار های اخلاقی یا ارزشی.
***
معامله با طالبان یا گروه های دیگری که به نام تروریست معروف اند، چیز شبیه همبستر شدن با «روسپیان» است، که زبگینیو برژینسکی آن را در دوران جنگ سرد در رابطه به مجاهدین تعریف کرده بود ـ یعنی گروه های اسلامگرا به مثل کمونیست هانیستند و نه تنها نظام سرمایه داری را به خطر نمی اندازند، بلکه بخش از نظام حاکم جهانی می باشند.
پس وقتی کشور های مختلف با طالبان معامله می کنند و به جبهه های مخالف ان ارزش قایل نمی شوند، دلیلش اینست که این گروه های مقاومتی توانایی حفظ منافع قدرت های بزرگ را به مثل طالبان ندارند.
در این مناسبات جایی برای مفاهیم ابزاری دموکراسی، آزادی های فردی و اجتماعی تا عدالت اجتماعی وجود دارد!
