Паёми Ато Муҳаммади Нур, раҳбари Ҷамъияти исломӣ ба муносибати фаро расидани ҷашни ҷаҳонии Наврӯз ва ҳулули соли нави ҳиҷрии хуршедии 1403
Манбаъ: Ҷамъияти исломии Афғонистон
Бад-ин шоистагӣ ҷашнӣ, бад-ин боистагӣ рӯзӣ,
Ба марзи Ориё ҳар рӯз, ҷашне боду Наврӯзӣ.
Ҳамватанони азиз, мардуми сарбаланд ва озодаи кишвар, хоҳарон, бародарон ва ҷавонони азиз!
Фаро расидани ҷашни ҷаҳонии Наврӯзи ҷамшедиро, ки ҳамзамон аст бо ҳулули соли нави хуршедӣ, аз самими қалб шодбош арз мекунам ва орзу дорам, ки ин сол поёни буҳрони мусаллатшудаи кишвари мо ва оғози таҳаққуқ орзуҳои шумо бошад.
Соли нав ва ҷашнҳо барои миллатҳои ҷаҳон, ёдовари рӯйдодҳои муҳими таърихӣ ва риштаи иттисолашон ба гузаштаҳои пурифтихор ва шукуҳманд аст. Ва дар ин миён Наврӯзро ҳикоят ва ривояти дигаре аст. Фирорасии соли нав барои мо ин муносибати хуҷастаро Наврӯз дилафрӯз шукӯҳи бештар медиҳад. Наврӯз ва баҳор мазҳари ҷамол, ҷалол ва қудрат бечуни худовандӣ аст, мавсими рустан ва шигифтан, фасли кор ва кӯшиш, ҳангоми тоза шудан ва шод зистан, оинаи андарз гирифтан ва андешидан ва бо ҳамаи инҳо барои мо ориёиён, ин рӯз ёдовари оғози таърих ва зуҳури тамаддуни ориёӣ дар паҳнои замин, фарҷоми эъмори модари шаҳрҳо (умулбилод Балх) ба дасти Ямо Ҷамшед, фармонравои пешдодии Ориёно дар панҷ ҳазору ҳафтсаду се сол пеш аз имрӯз ва тадовуми ҳувияту ҳузури зиндаи мо дар овардгоҳи пуршебу фарози садаҳо ва ҳазораҳо аст.
Наврӯз ба унвони як оину суннати куҳани таърихӣ ва тамаддунӣ бе он ки ҳеҷ пайванде бо оине дошта бошад, ба сурати пайваста тавассути мардуми мо дар тӯли солҳо, садаҳо ва ҳазораҳо ҷашн гирифта шудааст. Аммо бо таассуф дар канори душманиҳои равшане, ки дар баробари ин ҷашни тамаддунӣ шакл гирифтааст, барои севумини соли мутаволӣ, гурӯҳи фарҳангситези Толибон низ Наврӯзро дар хостагоҳаш таҳрим кардаанд, ки мояи таассуф аст.
Душманӣ бо Наврӯз ба ҳеҷ сурат ва дар ҳеҷ як аз муаллифаҳо ва қироатҳои динӣ бунёду истиноде надорад, балки ин душмании ношӣ аз догмаандешӣ ва таҳаҷҷургароиҳоест, ки реша дар душманӣ бо арзишҳо ва бунёдҳои тамаддунии мо дорад ва идомаи сиёсати ҳазфи ҳувиятӣ аст.
Ҳаммеҳанон гиромӣ!
Вазъияти ногувори кишвар, ки ношӣ аз султаи ғосибонаи қудрат тавассути як гурӯҳи муздур ва бегона аст, барои ҳамаи мо душвору ғайри қобили таҳаммул аст, аммо ин вазъият бо ин рӯйкарди ҷобиронаи ин гурӯҳ пойдориву бақо надорад ва сутунҳои он бар зулм, шиканҷа ва қатли мардум бино ёфтааст, ки фурӯрехтанӣ аст.
Дар севумини соли мутаволӣ дарвозаҳои макотиб ба рӯи духтарони маъсуми мо баста аст ва занги мактаб танҳо барои як бахше аз ҷомеа навохта мешавад ва аз сӯи дигар паҳн шудани бистарҳои ифротгароӣ бо эҷоду густариши мадориси динӣ барои тарбияти толиби ифротӣ, дар канори талош барои тағйири нисоби омӯзишӣ, ба фарбеҳ шудани андешаҳои ифротӣ меанҷомад, ки саранҷоми он равшан аст.
Маҳрумияти занону духтарон аз кор, таҳсилоти олӣ ва умури иҷтимоӣ, ки дар воқеияти амр ҳазфи занон аз ҷомеаву мисдоқи апартайиди ҷинсиятӣ шумурда мешавад, бахши дигаре аз амалкардҳои ғайриинсонии гурӯҳи Толибон аст. Мазид барои инҳо ҳар рӯз доманаи зулми ин гурӯҳ паҳнтар мешавад ва дар канори ба банд кашидан, шиканҷа ва қатли нерӯҳои пешини амниятӣ, мутанафизини қавмӣ ва мардуми бегуноҳ, ба анвои фасод, чаповули дороии омма ва мунзавӣ сохтани Афғонистон аз ҷаҳони башарӣ мутавассил мешаванд ва бо ҳимоят, тарбият ва таҷҳизи беш аз бисту ду гурӯҳи террористӣ, Афғонистонро ба бистари амни тарвиҷу судури терроризм мубаддал кардаанд.
Ҳарчанд соли 1402 дар канори чолишҳои фаровоне, ки барои Афғонистон ва мардуми мо дошт, фурсатҳое низ дар сатҳи байналмилалӣ ба ҳамроҳ дошт, ки мутаассифона, ин фурсатҳо ҳамчунон дар ҳолае аз ибҳом ва рафторҳои чандпаҳлуи кишварҳои минтақаву ҷаҳон қарор дорад ва садоқати доияи сулҳхоҳӣ барои Афғонистонро бо пурсиш рӯбарӯ кардааст. Кишварҳое, ки иддао мекунанд бо терроризм даргиранд, чӣ тавр ҳамзамон бо як гурӯҳи террористӣ вориди таомули мудовим шудаанд, ки товони онро мардуми Афғонистон мепардозад?
Равшан аст, ки гурӯҳи Толибон ба унвони гурӯҳи ҳомии терроризм на тавон ва зарфияти пайвастан ба назми ҷаҳонии модерни башарӣ дорад ва на ҳам зарфияти тан додан ба мутолиботи барҳаққи мардуми Афғонистонро. Гурӯҳе, ки сохтори онон ношӣ аз иморат ва назми истибдодии фардмеҳвар бошад, равшан аст, ки чӣ ояндаеро барои Афғонистон ва минтақа дар зеҳн доранд.
