جنایات اشغال از غزه تا افغانستان موجودیت جهانی را به نام “جهان اسلام” انکار میکند.
نویسنده: احمد سعیدی، تحلیلگر افغانستان و منطقه (سوئیس)، مخصوص برای "سنگر"
دنیا بهخصوص جهان اسلام بیشرمانه نظارهگر است. ابرقدرتهای جهان بیشرمانه میبینند، میشنوند ولی خمی به ابرو نمیآورند.
تراژیدی قرن در سرزمین سوختهی غزه ادامه دارد، نه با طبل جنگ، که با صدای گریهی کودکی که در آغوش مادر از گرسنگی، از تشنگی، از بیپناهی جان داد.
کودکی به نام لیان، تنها پنج سال داشت، وقتی آخرین نفسش را در صفِ نانی داد که هرگز به او نرسید. مادرش، نوال، با دستهای لرزان، بیرمق، تنها نگاهش میکرد. دیگر اشک هم نمانده بود، چرا که اشک را هم اسرائیل با محاصرهاش خشکانده بود.
مردم غزه، زیر آسمان بیستاره، در دل شبهایی که صدای موشکها لالایی کودکان شده، در خیابانهای ویران به دنبال لقمهای نان، جرعهای آب، پناهی برای زندهماندن میدوند.
در این تراژیدی، رژیم، فاسد رژیم غاضب، رژیم بیرحم و آدمکش اسرائیل بیرحمانه، بیشرمانه، حتی در صفهای غذا هم آتش میگشاید. صفهایی که در آن پیرمردی با عصا ایستاده، کودکی با چشمهای پر از وحشت، زنی که آخرین بار، شوهرش را در همان صف دید.
دنیا اما، تنها تماشا میکند. قدرتهای جهانی، که ادعای انساندوستی دارند، لب فروبستهاند بیشرمانه نگاه میکنند. کشورهای اسلامی، با میلیاردها سرمایه، نفت سلاح و سرباز، خاموش، کور، و بیصدا، با وجدانهای خفته تنها نظارهگر مرگ همکیشان خود هستند.
این، تراژیدی انسانیت است؛ تراژیدی در دنیایی که ۵۷ کشور اسلامی را با خود دارد، تراژیدی قرنی که نه فقط غزه، که شرف جهان را در آتش اندوه اسرائیل میسوزاند و از طرف ابرقدرتی حمایت میشود ولی جهان اسلام هم مانند همیشه مزدورانه و خاموشانه نگاه میکند.
از دیگرسو، گروههای افراطی و دحشتافگن اسلامی همانند گروه طالبان که اینک حاکمیت افغانستان را در چنگ دارند، حتی مردم در مساجد و مدارس را نمیگذارند که دست به اعتراضات علیه اسرائیل و دادخواهی برای فلسطینیان بزند.
گروه طالبان از نخستین روزهای اشغال کشور، شب و روز در پی بازداشت و شکنجه و بیعزت ساختن زنان افغانستانی آستین بالا زده و برای کشتار نظامیان بیگناه پیشین، تلاش میکند.
همانگونه که در طول عمر ۳۰ و چند سالهی خود فقط کشتن و شکنجه کردن ملت مسلمان افغانستان را بلد بوده و جز این هیچ کاری از این گروه بر نیامده است.
