Матни зер пиёдасозии охирин қисми барномаи “Escalation Show”-и профессор Александр Дугин дар радиои Спутник аст.
Манбаъ: Arktos Journal
МУҶРИИ радиои Спутник, барномаи Escalation Show: Мавзӯи барномаи имрӯз ба таври иҷтинобнопазир бо Ховари Миёна гиреҳ хӯрдааст. Дар ҳар чорчӯби ҷаҳонӣ, ки ба масъалаҳо нигоҳ кунем, тақрибан ҳар мавзӯ имрӯз — чӣ иқтисод бошад ё сиёсати олӣ — ба навъе бо рӯйдодҳои ин минтақа марбут аст.
Биёед бо доғтарин мавзӯи феълӣ оғоз кунем: эҳтимоли амалиёти заминии нерӯҳои Иёлоти Муттаҳида алайҳи Эрон. Дигар танҳо сухан аз ҷазоир нест. Пешбиниҳо дар бораи ҳамлаи эҳтимолӣ ба соҳилҳо ё ҳатто аҳдофи стратегӣ дар худи сарзамини аслӣ, рӯз ба рӯз бештар мешавад.
Вазъият парадоксикалӣ аст: аз нигоҳи низомӣ, раҳбарии Эрон борҳо эълон кардааст, ки амалан “мунтазир”-и чунин таҳоҷум аст, то битавонад зарбаи қотеъ ворид кунад. Раҳбарии сиёсии Теҳрон эътимод ба нафс нишон медиҳад ва таъкид мекунад, ки аз таҳоҷуми мустақим ҳаросе надорад.
Ба назари шумо: то чӣ ҳад амалиёти заминии Амрико дар Эрон воқеибинона аст? оё ин як барномаи ҳисобшуда аст, як блуф, ё як бозии пурҳатар бо риск бисёр баланд? ва агар чунин амалиёт воқеан рух диҳад, ҳадафи асосии он чӣ метавонад бошад?
АЛЕКСАНДР ДУГИН: Дар ин ҷо бояд ба заминаи густардатар таваҷҷӯҳ кард. Амалиётҳои Амрико дар даҳаҳои охир, ки шомили таҳоҷум ва тағйири режим будаанд, танҳо дар як сурат муваффақ шудаанд: замоне, ки дар даруни раҳбарии кишвари ҳадаф, лояе вуҷуд дошта, ки пештар бо амрикоиҳо ба тавофуқи хиёнатомез расида бошад.
Бидуни ин, онҳо ҳаргиз муваффақ ба анҷоми ҳеҷ коре нашудаанд — чунин амалиётҳо ҳатто оғоз ҳам намешуд.
Сенария ҳамеша яксон аст: ибтидо таҳдидҳо матраҳ мешавад, нерӯҳо мустақар мешаванд ва ҳамалоти ҳавоӣ оғоз мегардад. Сипас — чӣ тавассути худи амрикоиҳо, чӣ муттаҳидони маҳаллии онҳо, ё ҳатто “аз дарун” — шахсияте, ки намоди муқовимат, ҳокимият ва инсиҷом аст, ҳазф мешавад. Ё эътиборашро аз байн мебаранд, ё ба таври физикӣ ҳазф мекунанд.
Ва сипас хиёнати иҷтинобнопазир фаро мерасад. Ман ба чизе ишора мекунам, ки онро “сутуни шашум” меномам. Ин ҳамон “сутуни панҷум” нест, ки ба хиёбонҳо меояд ва эътироз мекунад — дар режимҳои саркӯбгар, монанди Чин ё Эрон, онҳоро ба содагӣ дастгир мекунанд ва моҷаро ҳамон ҷо поён меёбад.
“Сутуни шашум” стратегияи асосии Амрико аст ва бузургтарин хатар маҳсуб мешавад. Инҳо афроде ҳастанд дар болотарин сатҳҳои қудрат, наздик ба ҳокими давлат. Ҳамеша касе пайдо мешавад, ки омода бошад бо Вашингтон муомила кунад, то аз мақоми дувум ё саввум ба мақоми аввал бирасад. аз он ҷо ки амрикоиҳо мустақиман алайҳи раҳбар эълони ҷанг мекунанд, афроди баъдӣ дар саф вориди музокира мешаванд, то ҷойгоҳи иҷтимоии худро ба таври чашмгир тағйир диҳанд.
Ин танҳо чизест, ки ҳамеша короӣ доштааст. Ҳамеша.
Аммо дар Эрон вазъият мутафовит аст. Ба таври танзомез, “сутуни шашум”-и билқувва — касоне ки дар назария метавонистанд бо амрикоиҳо муомила кунанд — бо ҳамон нахустин ҳамалоти Амрико ва Исроил аз миён бардошта шуданд. Дар раҳбарии кишвар дигар касе боқӣ намондааст, ки омодаи музокираи ҷудогона бошад.
Шиносоии “сутуни шашум” бисёр душвор аст: ба таври расмӣ ин афрод комилан вафодор ҳастанд; ба давлат савганди вафодорӣ мехӯранд, аммо дар воқеъ бо душман бозии пинҳонӣ анҷом медиҳанд. Дақиқан бар ҳамин афрод буд, ки Вашингтон дар Ироқ, Либия ва Сурия такя дошт; тамоми “инқилобҳои ранга” аз Венесуэла то Ховари Миёна бар ҳамин асл бино шуда буданд.
Аммо имрӯз дар Эрон чунин сенария вуҷуд надорад. Барои нахустин бор пас аз муддатҳо, амрикоиҳо маҷбур хоҳанд шуд воқеан биҷанганд.
Онҳо бо кишваре бо ҷамъияти 90 миллион нафар ва ҷуғрофиёе ҳатто саъб-ул-убуртар аз Афғонистон рӯбарӯ ҳастанд. Эрониҳо марги раҳбарон ва кӯдакони худро нахоҳанд бахшид — кушта шудани 165 духтар бо мушакҳо мардумро алайҳи муҳоҷим муттаҳид кардааст, ҳатто касоне ки бо низом мувофиқ набуданд.
Шикаст додани чунин мардуме дар манотиқи кӯҳистонии муртафеъ, пас аз чунин ҷиноятҳои ҳавлноки империализми Амрико, кори тақрибан номумкин ба назар мерасад. Амрико ба содагӣ чунин таҷрибае надорад. Агар онҳо тасмим ба таҳоҷуми густарда бигиранд, ин барои онҳо ба як Ветнами дуввум табдил хоҳад шуд — аммо бисёр ваҳшатноктар ва тӯлонитар.
Ин ҷанг солҳо идома хоҳад ёфт ва ба эҳтимоли зиёд бо фоҷиа поён хоҳад ёфт.
Илова бар ин, Иёлоти Муттаҳида амалан ҳеҷ муттаҳиде барои як амалиёти заминӣ надорад. Исроил дар остонаи фурӯпошӣ аст: артиши Исроил дар Лубнон талафоти азим дидааст, “гунбади оҳанин” танҳо қисми ками мушакҳоро раҳгирӣ мекунад ва худи сарзамини кишвар тадриҷан зери зарбаҳои ҳамалоти Ҳизбуллоҳ ва Яман ба як нусхаи Ғазза табдил меёбад.
Исроил дар марҳалаҳои охирини худ қарор дорад; мавҷи муҳоҷирати ҷамъӣ ба зудӣ оғоз хоҳад шуд — онҳо дигар замоне барои кӯмак ба як муттаҳид надоранд.
Дар мавриди подшоҳиҳои арабӣ, зерсохтҳои онҳо тазъиф шудаанд ва худи онҳо беш аз ҳад ба зиндагии лукс ва савдогарии молӣ одат кардаанд, то вориди ҷанг шаванд. Бархе аз онҳо, монанди Қатар, мумкин аст ба таври комил аз иштирок дар ин моҷаро худдорӣ кунанд.
Муқовимат дар ҳимоят аз Эрон дасткам дар чор нуқтаи асосӣ шуълавар хоҳад шуд: Ироқ, Яман, Сурия ва Ҳизбуллоҳи Лубнон. Он чӣ ишғолгарони исроилӣ имрӯз дар ҷануби Лубнон анҷом медиҳанд, на танҳо дар миёни шиъа, балки дар тамоми ҷомеаи Лубнон — ки пештар омодаи ҳар гуна тавофуқ бо Ғарб буд — инзижор эҷод кардааст.
Дар Сурия низ вазъият камтар муташанниҷ нест: ҳатто агар Ал-шаръа бо дахолати СиАйЭй ва Моссад ба қудрат расида бошад, ӯ маҷбур аст ба хостҳои мардум посух диҳад, ва “кӯчаҳо”-и Сурия башиддат зидди Исроил ҳастанд.
Ин эҳсосоти зиддисаҳюнистӣ метавонад ҷаҳони сунниро низ ба ҳаракат дарорад, ба вижа дар Арабистони Саудӣ, Миср ё Алҷазоир. Танҳо як ҷарақа кофист — масалан, ҳамла ба Масҷиди Ал-ақсо.
Дирӯз, патриархи Лотин, пьер Баттиста Питсабалла, аз вуруд ба Байтулмуқадддас дар рӯзи Якшанбеи нахл манъ шуд. Ин як иқдоми бесобиқа (барои нахустин бор дар ҳазор сол) аст, ки мавҷи хашмро дар саросари ҷаҳони католик барангехтааст.
Агар саҳюнистҳо иқдомоти радикалӣ алайҳи маконҳои муқаддаси исломӣ анҷом диҳанд, Исроил дар як нуқтаи буҳронӣ қарор хоҳад гирифт. Чӣ гуна метавон аз “Исроили бузург” сухан гуфт, дар ҳоле ки худи мавҷудияти ин кишвар зери савол рафтааст?
Ва дар чунин вазъияти фоҷиабор, пас аз нокомӣ дар ҳифзи муттаҳидони худ дар Ховари Миёна ва таъмини амнияти подшоҳиҳои Халиҷи Форс, ки ба “нафт-Эпштейн” маъруфанд, Амрикои Трамп дар ҳоли омодасозӣ барои оғози як амалиёти заминӣ аст. Ин дар шароите рух медиҳад, ки ҷаҳон бо як навъ қуфлшавии энержӣ рӯбарӯ шудааст.
Баста шудани тангаи Ҳурмуз зарбаи азиме ба иқтисодҳои Чин, Жопон, Ҳинд ва Аврупо ворид мекунад. Мо низ наметавонем — ва росташро бигӯем, тамоиле ҳам надорем — манобеи худро дар ихтиёри душманонамон қарор диҳем.
Трамп талош мекунад ин таҳоҷумро бо зарурати “боз кардан”-и танга тавҷеҳ кунад, аммо воқеият бисёр вахимтар аст. Шаби гузашта, нерӯҳои эронӣ таъсисоти намакзудои об дар Исроилро ҳадаф қарор доданд, ки 67 дарсади оби кишварро таъмин мекард.
Дар Ховари Миёна, об аз нафт арзишмандтар аст ва акнун таъсисоти мушобеҳ дар Кувайт ва Имороти Муттаҳидаи Арабӣ низ дар посух ба ҳамалот алайҳи зерсохтҳои энержии Эрон аз кор уфтодаанд.
Оғози як амалиёти заминӣ дар чунин шароит, худкушии геополитикӣ аст. Трамп дар дохили кишвар аз ҳимояти якпорча бархурдор нест: ӯ на танҳо бо мухолифати демократҳо, балки бо бахши қобили таваҷҷуҳи интихобкунандагони худ низ рӯбарӯ аст.
Маҳбубияти ӯ ба поёнтарин сатҳ расида ва замоне, ки нахустин тобутҳо ба Амрико бозгарданд, фазои сиёсӣ барои ӯ комилан ғайри қобили таҳаммул хоҳад шуд.
МУҶРӢ: Ман комилан бо тардиди шумо нисбат ба муваффақияти чунин амалиёт мувофиқам. Агар ба арқом нигоҳ кунем: дар Афғонистон, бештарин теъдоди нерӯҳои амрикоӣ ба 110 ҳазор нафар расид ва натиҷаи онро медонем.
Аммо дар ин ҷо, нерӯҳо ҳатто ба 50 ҳазор нафар ҳам намерасанд, дар ҳоле ки Эрон аз назари роҳбурдӣ ва ҷуғрофиёӣ чандин баробар печидатар аст. Ин монанди як муодилаи амдан ҳалнашуданӣ ба назар мерасад.
Дар чорчӯби изҳороти шумо дар бораи ҳамалоти “Тамагавк” ба аҳдофи ғайринизомӣ, як саволи мантиқӣ матраҳ мешавад: оё мумкин аст Вашингтон аз вокунише, ки ин иқдомот дар Эрон барангезад, огоҳ набуда бошад?
Тамоми кишвар дар як мавҷи воҳид аз андӯҳ дар маросими хокспории кӯдакони кушташуда муттаҳид шуд ва нафрат аз муҳоҷим ба ҳадди мутлақ расид. Бинобар ин, оё ин ҳамла як иштибоҳ набуд, балки натиҷаи як мантиқи равшан буд? Оё ҳадафи воқеӣ эҷоди ҳамон ҳарҷу марҷи комил дар Ховари Миёна набуд, ки акнун пас аз иқдомоти талафиҷӯёнаи Теҳрон шоҳиди он ҳастем?
Ба назари Шумо, оё ин оташафрӯзӣ барои Амрико ва Исроил худ ба худ як ҳадаф аст, ё онҳо ба содагӣ назорати паёмадҳои иқдомоти худро аз даст додаанд?
АЛЕКСАНДР ДУГИН: Дақиқан ҳамин тавр аст. Аммо мехоҳам як омили дигарро низ илова кунам, ки ҳар гуна амалиёти заминиро имрӯз ба шиддат мушкилсоз мекунад: ин омил, тағйири бунёдӣ дар худи фанноварии ҷанг аст.
Дар чор соли гузашта, мо аз таҷрибаи худ дарёфтем, ки сомонаҳои бидуни сарнишин — ҳам дар ҳаво ва ҳам, ки аҳамияташ камтар нест, дар дарё — ба таври комил тавозуни истифодаи абзорҳои суннатиро тағйир медиҳанд.
Имрӯз, як артиши 50-ҳазорнафара, ки ба паҳподҳои муосир муҷаҳҳаз бошад, амалан метавонад ба сатҳи тавони як нерӯи 5-ҳазорнафара коҳиш ёбад. Мо дар ҷараёни амалиёти вижаи худ бо ин масъала рӯ ба рӯ шудем: ин ҷангест, ки ҳеҷ кас барои он омода набуд ва ин ҷанг дар пеши чашмони мо параметрҳои худро тағйир медиҳад.
Танкҳои маъруфи “Абрамс”, ки ҳама ба онҳо умед баста буданд, акнун куҷо ҳастанд? Онҳо дар чанд ҳафта сӯхтанд; ҳеҷ чиз аз онҳо боқӣ намондааст. Ва ҳоло дигар дар бораи онҳо сукут мекунанд. Чаро бояд оҳани чандмиллиондоллариро барои нобудӣ дар муқобили як паҳподи хурди чӯбӣ фиристод?
Ҳамин мавзуъ ба нерӯи дарёӣ низ дахл дорад. Паҳподҳои зериобии муосир имкон медиҳанд, ки як новшикани чандмиллиарддолларӣ танҳо бо 10 ҳазор доллар ғарқ шавад. Ин фанноварӣ алайҳи мо низ истифода шуд ва мо, мутаассифона, талафот дидем. Аммо ин бозии дутарафа аст.
Эрониҳо бо диққат таҷрибаи моро меомӯзанд. Мумкин аст тасарруфи ҷазираи Хорк имконпазир бошад, аммо дар соҳилҳои Эрон, нерӯҳои амрикоӣ комилан дар назар хоҳанд буд. Шумораи талафоти онҳо ғайри қобили ҳисоб хоҳад буд.
Мо худ таҷрибаи монанд бо ҷазираи Мор доштем: гирифтани он осон аст, аммо нигоҳ доштани он маънои таҳаммули талафотеро дорад, ки бо манфиатҳои ҳузур дар он ҷо муқоисашаванда нест. Ин худкушӣ аст.
Илова бар ин, Трамп дар ин ҷанг ҳеҷ ҳадафи мусбате надорад, ҷуз талош барои “боз кардан”-и тангаи Ҳурмуз, ки худи ӯ онро бастааст. Ҳатто агар чунин муваффақияти машкукеро тасаввур кунем, душвор аст вазъиятро пирӯзӣ номед, вақте ки аввал ҳама чизро вайрон мекунед ва сипас бо хароҷоти азим танҳо андаке аз онро тармим мекунед. Албатта, Трамп ҳар чизеро ба унвони муваффақият ҳисоб хоҳад кард.
Аз ман хоста шудааст, ки иқдомот ва изҳороти раисҷумҳури Амрикоро бо худдорӣ арзёбӣ кунам ва ман ба ин дархост пойбанд ҳастам. Фикр мекунам мардуми мо истиораҳои кофӣ барои тавсифи рафтори ӯ доранд. Мо ба меъёрҳои дипломатикӣ пойбанд хоҳем монд, аммо ҳар он чӣ Трамп анҷом медиҳад бештар ба “як нақшаи зиракона” монанд нест, балки ба худкушии низомманди Ғарб монанд аст.
Бархе аз таҳлилгарони ғарбӣ, дар миёни мухолифони Трамп, ногаҳон “Русиягейт”-ро ба ёд овардаанд. Онҳо мегӯянд: “Мо ба шумо ҳушдор додем, ки Трамп омили Путин аст! Бубинед, ӯ чӣ мекунад: ӯ иқтисоди Ғарбро нобуд мекунад, қудрати Иёлоти Муттаҳидаро заъиф мекунад ва ниҳоди раёсатҷумҳуриро ба масхараи ҷаҳонӣ табдил медиҳад.”
Ман намехоҳам дар бораи ӯ қазовати шахсӣ кунам — инҳо суханони мухолифони ӯст. Шояд бархе ӯро марди бузург ва шоистаи парастиш бидонанд, аммо ба назар мерасад имрӯз дигар ҳеҷ кас чунин фикр надорад — на дар Амрико ва на дар боқии ҷаҳон.
Дар воқеъ, Трамп таҳти пӯшиши тақвияти гегемонии Амрико, онро барои ҳамеша нобуд мекунад. Ин савол пеш меояд: чӣ гуна чунин чизе имконпазир шуд? Ман танҳо як тавзеҳ дорам: як омили охирзамонӣ вориди саҳна шудааст. Ин ҳамон чизест, ки дар Ғарб онро “нубувват” меноманд. Имрӯз шумораи зиёди таҳлилгарони ҷиддӣ аз ин истилоҳ барои таҳлили вазъияти геополитикии Ховари Миёна истифода мекунанд.
Нетаняҳу ва атрофиёнаш, бавижа тундравоне монанди Бен-гвир, самимона бовар доранд, ки зуҳури Масеҳ наздик аст. Онҳо дар ҳоли омодасозии замина барои Маъбади саввум ва лоиҳаи “Исроили бузург” ҳастанд — ва ин як истиора нест, балки як фарохони мустақим ба амал аст.
Дар Амрико, саҳюнистҳои масеҳӣ низ таҳти таъсири ҳамин ангеза қарор гирифтаанд: барои онҳо, ҷанг дар Исроил набарди ниҳоӣ пеш аз бозгашти дуввуми Масеҳ аст. Пит Ҳегсет, раиси Пентагон, ошкоро дар бораи ин мавзуъ сухан мегӯяд. Ӯ ба нерӯҳо мегӯяд: “Шумо барои бозгашти дуввум хоҳед мурд; шумо ба як ҷанги салибӣ меравед.”
Бештари башарият — аз ҷумла бисёре аз амрикоиҳо ва исроилиҳо — ба ин мавзуъ бовар надоранд. Аммо ин ба як ангезаи ғайриақлонӣ ва пурқувват барои нерӯҳои калидӣ дар Ғарб табдил меёбад.
Геополитикаи нубувват танҳо омилест, ки метавонад маҷмӯае аз иқдомоти мутазодро тавзеҳ диҳад. Агар ин омил пазируфта шавад, ҳама чиз дар ҷои худ қарор мегирад: набояд аз ҳарҷу марҷ ва вайронӣ тарсид, зеро инҳо марҳалаи зарурии “мусибати азим” ҳастанд.
Аз нигоҳи саҳюнистҳои масеҳӣ, як фоҷиаи ҷаҳонӣ, ки башариятро фаро гирад, муқаддимаи зарурӣ барои бозгашти дуввуми Масеҳ аст ва барои яҳудиён, барои нахустин зуҳури Масеҳо.
МУҶРӢ: Табодули ҳамалот алайҳи зерсохтҳои ҳаётӣ на танҳо идома дорад, балки дар ҳоли ташдид аст: тибқи гузоришҳои ахир, як полоишгоҳи нафт дар Ҳайфо дар оташ месӯзад, таъсисоти петрохимии Эрон хисороти ҷиддӣ дидаанд ва дирӯз яке аз бузургтарин корхонаҳои алюминий дар Баҳрайн ҳадаф қарор гирифт.
Аммо он чӣ воқеан нигаронкунанда аст ин аст, ки биноҳои донишгоҳӣ дар Эрон ба ҳадаф табдил шудаанд. Теҳрон пештар ваъда додааст, ки посухи мутақобил ба марказҳои омӯзишии мушобеҳ дар кишварҳои Халиҷи Форс хоҳад дод.
Дар ин замина, як изҳороти бисёр муҳим аз ҷониби намояндаи эронӣ, Алоуддин Бруҷавардӣ, матраҳ шуд: ӯ таъкид кард, ки узвияти Эрон дар Муоҳидаи манъи густариши силоҳҳои ҳастаӣ (NPT) дигар маъно надорад, зеро Иёлоти Муттаҳида ва Исроил амалан ҳар гуна меъёри байналмилалиро нодида мегиранд.
Ин мавзуъ як саволи мантиқиро матраҳ мекунад: агар эрон воқеан дар фикри хориҷ шудан аз ин муоҳида аст, оё ин ба маънои он нест, ки “остонаи ҳастаӣ” қаблан убур шудааст?
Дар ниҳоят, мантиқ ҳукм мекунад, ки кишварҳо замоне аз як тавофуқ хориҷ мешаванд, ки он тавофуқ монеъи татбиқи зарфиятҳои мавҷудаи онҳо шавад. Оё шумо мӯътақидед, ки мо дар остонаи ба расмият шинохтани расмии Эрон ба унвони як қудрати ҳастаӣ ҳастем?
АЛЕКСАНДР ДУГИН: Инҳо саволҳое ҳастанд, ки даҳсолаҳо ҳеҷ кас натавониста посухи мустақим ба онҳо диҳад.
Танҳо ахиран доналд Трамп ба таври ошкоро эътироф кард, ки Исроил дорои силоҳи ҳастаӣ аст, дар ҳоле ки таҳлилгарон солҳо дар бораи он сухан гуфта буданд ва худи Тел-авив танҳо ба он ишора мекард. Ин ки Исроил аз ин силоҳҳо истифода хоҳад кард ё не — ҳеҷ кас намедонад. Вазъияти ҳастаӣ метавонад барои муддати тӯлонӣ дар “минтақаи хокистарӣ” боқӣ монад, то замоне ки шароити муайян боиси ошкор шудани пурраи воқеият шавад.
Оё Эрон силоҳи ҳастаӣ дорад? Мо мебинем, ки Теҳрон дорои сомонаҳои мушакии бисёр пешрафта бо бурди васеъ аст. Аз назари фаннӣ, интиқоли як, бист ё ҳатто сад кулоҳакҳои ҳастаӣ аз тариқи дарё аз Кореяи Шимолӣ — дар ҳоле ки ин масир ҳанӯз пурра таҳти контрол нест — ё интиқоли онҳо аз тариқи баҳри Хазар аз қаламрави мо, ё расонидани онҳо аз Покистон, чандон душвор нахоҳад буд.
Агар эрониҳо мардуме ақибмонда буданд, ки бо тиру камон меҷангиданд, мешуд дар бораи замони лозим барои рушди фанноварӣ баҳс кард. Аммо бо чунин зерсохти низомии қудратманд, фанноварии мушакии пешрафта ва як низоми амниятии амиқан табақабандишуда, ин танҳо масъалаи ирода аст.
Ин ҷанг як моҳ аст, ки идома дорад; фазои ҳавоӣ то ҳадди зиёд таҳти контроли Амрико аст, аммо мушакҳо ба таври мунтазам аз тунелҳои кӯҳистонии пинҳон дар саросари Ховари Миёна фуруд меоянд ва Эрон ҳамчунон поянда аст.
Барои муддати тӯлонӣ, фатвои Имом Хумайнии фақид, ки доштани силоҳи ҳастаиро манъ мекард, дар ҳоли иҷро буд. Эрониҳо мардуми хирадманд ва маънавӣ ҳастанд; онҳо медонистанд, ки ин силоҳи ҷаҳаннамӣ аст, силоҳи шайтонӣ, ки танҳо ба худвайронгарӣ меорад. Онҳо далелҳои маънавии қавӣ барои истифода накардани он доштанд.
Аммо дар як вазъияти буҳронӣ, вақте ки мавҷудияти кишвар дар хатар бошад, онҳо ё кулоҳакҳои аз пеш пинҳоншударо берун хоҳанд овард ё дар ҳар лаҳза онҳоро ба даст хоҳанд овард. Насби як кулоҳаки омода бар як мушаки Эронӣ, ки ҳатман ба ҳадаф мерасад, танҳо ба андозаи “як даст фосила” аст.
Ман ба иттилооти маҳрамона дастрасӣ надорам, аммо ба унвони як таҳлилгар ва файласуф, ҳадс мезанам: онҳо ин силоҳро доранд ва дар сурати зарурат аз он истифода хоҳанд кард.
Эҳтимолан ин силоҳ ба хоки Амрико нахоҳад расид, аммо ҳамлае алайҳи пойгоҳҳои амрикоӣ дар Ховари Миёна — ки аллакай то ҳадде вайрон шудаанд — ва алайҳи Исроил анҷом хоҳад шуд. Теҳрон қодир аст коре кунад, ки то сад сол дар ин сарзамин чизе ҷуз Чернобил ва мавҷудоти тағйирёфта боқӣ намонад. Онҳо қодир ба ин кор ҳастанд — агар на ҳоло, дар оянда.
Он афроде дар Амрико ва Исроил, ки ба дунболи ташдиди таниш ҳастанд, ҳеҷ чашмандози мусбате надоранд. Ҳатто агар пирӯзии маҳдуде бар Эрон тасаввур шавад — ки бо таваҷҷуҳ ба дифои Эрон баид аст — натиҷа фоҷиабор хоҳад буд: Ховари Миёна ва Исроил дар вайронӣ, иқтисоди ҷаҳонӣ дар ҳолати кома ва тасвири Амрико боиси нафрати амиқ дар миёни башарият хоҳад шуд.
Исроил аз ҷониби ҳама мавриди нафрат аст. Дар худи Амрико низ мавҷи яҳудиситезӣ шакл гирифта, ки ҳатто дар замони Ҳенри Форд дида нашуда буд.
Сатҳи хусумат нисбат ба лоббии Исроил, АЙПАК ва саҳюнистҳои масеҳӣ имрӯз бесобиқа аст.
Трамп чӣ ба даст овардааст? — ба ҷои тақвияти Исроили бузург ва гегемонии худ, ӯ вориди ҷанге шудааст, ки аз пеш онро бохтааст — аз назари ахлоқӣ, сиёсӣ ва иқтисодӣ.
Пит ҳегсет, раиси пентагон, идеяи “Амрикои бузург”-и шомили Гринланд ва Канадаро матраҳ кард — зоҳиран барои мунҳариф кардани таваҷҷуҳ аз шикасти Ховари Миёна. Аммо ин як расвоии бидуни ҳеҷ пояи воқеӣ аст.
Ба ҷои ҳал кардани мушкилоти дохилӣ, Трамп худро дар як тӯла ёфтааст. Магар он ки касе ба ин фарзия бовар дошта бошад, ки ӯ амдан дар ҳоли тазъиф кардани пояҳои султаи ғарб аст, танҳо як тавзеҳ боқӣ мемонад: ӯ ва атрофиёнаш ба гаравони як пешгӯӣ табдил шудаанд. Инҳо иқдомоти худвайронгар ҳастанд.
Ҷангҳои муваффақе вуҷуд доштаанд, монанди ишғоли кӯтоҳмуддати Ироқ, ҳарчанд ҳатто он низ ба як рукуди тӯлонӣ табдил шуд. Нобудии раҳбарии Эрон як муваффақияти тактикӣ буд, аммо вокунишҳо аз ҳама пешбиниҳо фаротар рафт. Дар дарозмуддат, ҳеҷ нуктаи мусбате барои Иёлоти Муттаҳида дар ин ҷо вуҷуд надорад.
Ин худвайронгарӣ аст. Агар “геополитикаи нубувват”-ро ба ёд оварем, тамоми фоҷиаҳои кунунӣ ба таври мантиқӣ дар сенарияи охирзамонии протестантҳои диспансенсионалистӣ, ки акнун дар Кохи Сафед дар қудрат ҳастанд, ҷой мегиранд.
Ин макон тавассути афроде монанди Паула Уайт идора мешавад — як кашиши зан, ки ба забонҳои шайтонӣ сухан мегӯяд ва гипнозро таҷриба мекунад. Ин чеҳраҳои мутаассиб, дар иттиҳод бо сиёсатмадорони исроилӣ, ки гирифтори ҷунуни масеҳоӣ шудаанд, як блоки комилан ғайриақлонӣ дар сари Ғарби ҷамъӣ эҷод кардаанд.
Аврупо бо ваҳшат аз ин вазъият ақибнишинӣ мекунад: ҳатто сиёсатмадорони вафодоре монанди Виктор Орбан низ эътироф мекунанд, ки манъи кардинал Питсабалла аз вуруд ба маъбад, комилан фаротар аз ҳадди қобили қабул аст.
МУҶРӢ: Ҷолиб он ки Нетаняҳу дар ниҳоят иҷозаи вуруди кардинал ба маъбадро содир кард. Албатта, ин корро танҳо як рӯз пас аз Якшанбеи нахл анҷом дод.
АЛЕКСАНДР ДУГИН: Барои католикҳо, имрӯз душанбеи муқаддас, нахустин рӯзи ҳафтаи муқаддас аст, дар ҳоле ки иди Пасхаи ортодокс имсол як ҳафта пас аз иди Пасхаи католик баргузор хоҳад шуд. Аммо дар умури маънавӣ, анҷом додани ҳар кор дар вақти мувофиқ бисёр муҳим аст.
Агар ба шахсе иҷозаи ҳузур дар ҷашни мазҳабӣ дода нашавад ё масалан ваъда дода шавад, ки рӯзи баъд ба оташи муқаддас дастрасӣ хоҳад дошт — ин монанди оббозӣ бо оби сард аст.
Аз назари ман, тавзеҳи он чӣ дар ҳоли рух додан аст бо чизе ғайр аз “геополитикаи ҷунуни нубувват” амалан ғайриимкон аст. Аммо нигоҳ кунед: дар ин ҷунун, як мантиқи дарунӣ вуҷуд дорад.
Агар касе самимона ба лаҳзаи масеҳоӣ бовар дошта бошад — ҳамон гуна ки саҳюнистҳои масеҳии атрофи Трамп, монанди Пит Ҳегсет, Паула Уайт ва Линдси Граҳам, ё ҳамон гуна ки тундравҳои исроилии гирди Нетаняҳу бовар доранд — он гоҳ ҳар амале барои онҳо тавҷеҳпазир мешавад.
Онҳо гӯё аз замонҳои охирзамонии оянда “қарз гирифтаанд”. Онҳо “сармояи Масеҳ”-ро сарф мекунанд, ки ба бовари амиқашон ба зудӣ зуҳур хоҳад кард.
Тамоми иқдомоти онҳо дар марзи хато анҷом мешавад. Ин монанди паридан аз як бурҷи баланд аст, бо ин умед ки дар лаҳзаи охир наҷот дода мешаванд. Ба ёд оваред, ки шайтон чӣ гуна Исои Масеҳро васваса кард: “Худро ба поён биандоз, зеро навишта шудааст: фариштагони худро дар бораи ту фармон хоҳад дод ва туро бар дастҳояшон хоҳанд гирифт.”
Он чӣ Трамп ва Нетаняҳу, Амрико ва Исроил акнун анҷом медиҳанд, дақиқан ҳамон паридан аз бурҷ аст. Онҳо бовар доранд, ки фариштагони ҷаҳаннам онҳоро ҳангоми суқуташон наҷот хоҳанд дод ва ба онҳо султаи ҷаҳонӣ хоҳанд бахшид. Ин як васвасаи шайтонии комилан воқеӣ аст. Бинобар ин, геополитикаи нубувват на як хаёл, балки як нерӯи фаъол ва бисёр хатарнок аст.
МУҶРӢ: Биёед ба шахсиятe бипардозем, ки ҷойгоҳаш ба ҳеҷ ваҷҳ қобили муқоиса бо раҳбарони пешгуфтаи Ғарбу Шарқ нест, аммо доиман талош мекунад дар маркази таваҷҷуҳи расонаҳо боқӣ монад. Манзури ман раисҷумҳури дар ҳоли канорагирии Украина аст, ки ногаҳон ба Ховари Миёна сафар кард ва ҳатто бархе тавофуқҳоро дар Имороти Муттаҳидаи Арабӣ имзо намуд — зоҳиран дар заминаи таъмини сӯхти дизел ва масоили дигар.
Рушан аст, ки дар миқёси ҷаҳонӣ, ин мавзуъ аҳамияти бисёр камтар дорад, аммо барои мо, барои Русия, дар чорчӯби амалиёти низомии вижаи ҷорӣ, ҳамчунон марбут аст.
Назари Шумо дар бораи ҳузури Зеленский дар Ховари Миёна — дақиқан дар ин лаҳза аз ошӯбу дупорагии ҷаҳонӣ — чист? Чаро ӯ ба он ҷо рафт ва чӣ аҳдофи сиёсиро дар шароити кунунӣ дунбол мекунад? Ва муҳимтар аз ҳама — оё ба онҳо даст хоҳад ёфт? Дар ниҳоят, бисёре аз коршиносон мӯътақиданд, ки дар пасзаминаи таҳаввулоти ҷаҳонӣ, мардум дигар ба ӯ таваҷҷӯҳе надоранд.
АЛЕКСАНДР ДУГИН: Аввалан, мардум воқеан дигар ба ӯ таваҷҷӯҳ намекунанд. Вақте шайтонҳои бузург вориди майдон мешаванд, дигар касе ба шайтонҳои хурд ва мавҷудоти беаҳамияте монанди Зеленский таваҷҷӯҳ намекунад.
Ӯ талош мекунад бо ёдоварии вуҷуди худ, худро дар иттиҳоди ин “шайтонҳои бузург” ҷой диҳад ва нишон диҳад, ки ӯ низ метавонад мушкил эҷод кунад ва бикушад. Аммо ин ҳама танҳо талошҳои ноумедона ҳастанд.
Пештар, замоне, ки нерӯҳои асосӣ тоза дар ҳоли наздик шудан буданд, як заррабини азим муқобили ӯ қарор дода шуда буд; ӯ монанди як ҳолограм бар саҳифаҳои намоишии ҷаҳон намоиш дода мешуд; порлумонҳо барояш каф мезаданд. Ин танҳо як марҳалаи муқаддамотӣ буд.
Аммо акнун, бо вуруди «шайтонҳои бузург», ӯ табъан дар муқоиса бо онҳо ночиз ба назар мерасад. “Кӯмак”-и ӯ, албатта, ҳеҷ таъсире надорад. Чанд паҳпод расид — ва эрониҳо фавран онҳоро ҳамроҳ бо хадамаи украинӣ нобуд карданд.
Як чиз аст, ки бо мо дар сарзамини ошно биҷанганд, ҷое, ки онҳо солҳо дар он ҷо дар нақзи тавофуқоти Минск мавқеъ гирифтаанд. Аммо дар Ховари Миёна вазъият мутафовит аст: он ҷо онҳо комилан дар маърази дид ҳастанд; дар он ҷо аз байн бурдани коршиносони онҳо ва ҳатто худи Зеленский осонтар аз осон аст. Пас аз ҳама он чӣ таҷриба кардаанд, эрониҳо дигар ташрифоти ғайризаруриро канор гузоштаанд.
Шумо ба мавзуи муҳимме ишора кардед: чаро амрикоиҳо ва исроилиҳо, монанди қассобон ва девонагони воқеӣ, донишгоҳҳоро ҳадаф қарор медиҳанд ва андешамандон, донишмандон ва донишҷӯёнро нобуд мекунанд? Зеро ин ҷанги рӯҳ аст, ҷанги миёни торикӣ ва нур.
Онҳо мефаҳманд, ки қудрати Эрон танҳо дар мушакҳо нест, балки дар дилҳо ва зеҳнҳо, дар омӯзиш ва фарҳанг нуҳуфтааст. Мо низ бояд инро ба назар бигирем. Душман ба хубӣ огоҳ аст, ки илм ва омӯзиши мустақил, манобеи бунёдии ҷомеа ҳастанд, ки ҳама чиз бар онҳо устувор аст.
Ҳамалот ба донишгоҳҳо танҳо девонагӣ ё нақзи қавонин нест. Душман ба қалб ҳамла мекунад, зеро ин ҷанги идеологӣ аст.
Дар як сӯ, пешгӯии онҳо қарор дорад; дар сӯи дигар, дидгоҳи эронӣ ё дидгоҳи худи мо дар бораи ҷойгоҳи Русия дар ин даврони буҳронии охирзамон. Мафҳуми пешгӯӣ як амри дарунҳолӣ нест. Онҳо онро ба шеваи худ таъриф кардаанд; эрониҳо ба шевае дигар.
Аммо мо маъмурияти худро дорем: нақши «Катехон» — касе, ки монеъи зуҳури Даҷҷол мешавад. Ҳокимони мо ин нақшро аз Византия ба мерос бурдаанд.
Ҳар як аз иштироккунандагони ин даргирии кунунӣ — чӣ дар Украина ва чӣ дар Ховари Миёна — нақшаи хоси худро аз ин набарди ниҳоӣ доранд. Ва агар душман донишгоҳҳоро ҳадаф қарор медиҳад, ин ба маънои он аст, ки тафаккури мустақил яке аз унсурҳои калидии ин ҷанг аст.
Мо бояд аз рӯйдодҳои Ховари Миёна дарсҳои зиёде бигирем, аммо ин нукта — дар бораи аҳамияти андеша ва рӯҳ — ба назари ман аз ҳама муҳимтар аст.
МУҶРӢ: Ва дар поён, як саволи ҷолиб, ки аз тариқи канали Телеграм ба мо расидааст. Ин савол дар бораи имкони “оташбаси иди Пасха” аст: ба назари Шумо, Александр Гелевич, оё ин иди бузург — чи иди Пасхаи католик, ки акнун дар Ғарб таҷлил мешавад, ё иди Пасхаи ортодокси мо — метавонад таъсире бар шиддати даргириҳо дошта бошад?
Оё мумкин аст иқдомоте аз ҷониби Эрон ё Исроил дар иртибот бо ин санаҳо анҷом шавад, ё бо таваҷҷуҳ ба танишҳои охирзамонии кунунӣ, чунин таваққуфҳо дигар қобили тасаввур нестанд?
АЛЕКСАНДР ДУГИН: Ман чунин фикр намекунам. Ба ҳеҷ ваҷҳ. дар мавриди ортодокс — ин имони мост, имони мардуми мо ва масеҳиёни ортодокс ба таври мустақим дар ин ташдиди хоси Ховари Миёна дахил нестанд.
Дар мавриди католикҳо, онҳо ин ҷангро маҳкум мекунанд ва акнун амалан озору фишор алайҳи онҳо дар Амрико оғоз шудааст. Католикҳо бори дигар ба яҳудиситезӣ муттаҳам мешаванд ва дар чорчӯби сиёсати нави радикал-масеҳоии Иёлоти Муттаҳида ба навъе “қурбонӣ” табдил шудаанд. Аз ин рӯ мамнуъиятҳо, аз ин рӯ тамасхурҳое, ки мутаваҷҷеҳи онҳост.
Поп ахиран мамнуъияти сахтгирона барои дуо кардан барои касонеро, ки ин хунрезиро оғоз карданд, содир кард: “Дастҳои онҳо ба хун олуда аст”. Понтифик гуфт, “мо барои онҳо дуо намекунем”.
Ин нукта бисёр муҳим аст: суннати масеҳии ҷаҳонӣ дуо барои ҳамаро дар бар мегирад, зеро рӯҳ ва қалби инсон роз аст ва ин Худованд аст, ки бояд қазоват кунад, на мо.
Аммо агар раҳбари калисои католик — бузургтарин мазҳаб, ки яку ним миллиард мӯъминро дар бар мегирад — эълон кунад, ки дуо барои Трамп, Нетаняҳу ва саҳюнистҳое, ки ин ҷангро оғоз кардаанд, мамнуъ аст, ин як нишонаи бисёр ҷиддӣ аст.
Дар чунин фазо, дигар наметавон аз ҳеҷ оташбасе сухан гуфт.
Муҷрӣ: пас ба таври хулоса: иди Пасха ҳамалоти Эрон ба Исроилро мутаваққиф нахоҳад кард ва набояд интизори ҳеҷ таваққуфе буд?
АЛЕКСАНДР ДУГИН: Суннати яҳудӣ асосан Масеҳро рад мекунад, бинобар ин идҳои масеҳӣ барои он тараф аҳамият надорад. мусулмонон низ иди покро ҷашн намегиранд — онҳо тақвим ва амокини муқаддаси худро доранд.
Бинобар ин, бозигарони аслии ин раванд аз назари зеҳнӣ ва маънавӣ бо иди Пасха иртибот надоранд. Ва “тамаддуни Эпштейн” дар қолаби Иёлоти Муттаҳидаи муосир, ҳеҷ иртиботе бо ин иди бузург надорад.
Ман мутмаин ҳастам, ки иди Пасха барои ҳеҷ як аз тарафҳои мустақими ин даргирӣ аҳамияти муқаддас надорад. Дар чорчӯби зеҳнии онҳо, ҳеҷ далеле барои таваққуфи даргириҳо дар ин замина вуҷуд надорад.
Тақвими масеҳӣ ба ҳеҷ ваҷҳ омиле дар ин ҷанг нест.